บทที่ 492 ถูกหลอกให้ติดกับเข้าแล้ว

ขณะที่วางโทรศัพท์ลง เธอก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงผู้หญิงเมื่อคืนที่เข้าไปในรถของเขา เธอเป็นใคร？

เห็นแค่ด้านหลัง เหมือนผู้หญิงคนนั้นที่เจอตอนหยิบการ์ดในร้านเค้กสุดๆ แต่ก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่นักเหมือนกัน

ถ้าเธอกับวริศคบกัน ทำไมถึงไม่จ่ายบิลเดียวกันล่ะ

นุชวราจึงได้ข้อสรุปว่า อย่างมากหญิงสาวคงรู้จักกับวริศ แต่ก็ไม่ได้สนิท

ผ่านไปสักครู่หนึ่ง เธอก็ต่อสายโทรหาญาณีอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่สามารถติดต่อได้อยู่ดี

เมื่อนึกถึงสิ่งเหล่านั้นที่เธอพูดเมื่อเช้านี้แล้วก็รู้สึกเป็นห่วงเธอขึ้นมา

ในอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง

ท่านประธานแห่งR-Alan พร้อมด้วยผู้ใต้บังคับบัญชาขึ้นลิฟต์และมาถึงหน้าประตูของญาณี

“แน่ใจนะว่าอยู่ที่นี่？” สองมือของชัยเดชล้วงกระเป๋า นัยน์ตาเย็นชา

“คุณชัย ที่นี่แน่นอนครับ” หนึ่งในบรรดาผู้ใต้บังคับบัญชากล่าวตอบ “เมื่อคืนวานพวกเราก็อยู่ที่นี่ครับ”

ยกมือขึ้นกดกริ่งที่ประตู นาฬิกาเรือนใหญ่สีทองบนข้อมือของเขาโดดเด่นสะดุดตา

ไม่นานประตูก็เปิดออก

พบเพียงหญิงชราผมขาว ใบหน้าเหี่ยวย่นคนหนึ่งปรากฏอยู่ในสายตา ผู้ซึ่งมองผู้มาเยือนที่อยู่นอกประตูด้วยความไม่รู้จัก

อีกห้าคนเกิดความสับสนเล็กน้อย ชัยเดชก้าวขาเดินเข้าไปด้วยใบหน้านิ่งเรียบ ผู้ใต้บังคับบัญชาเองก็ตามเข้าไปด้วย

ห้องรับแขกยังคงอยู่ในสภาพเหมือนกับเมื่อคืนวาน มีชายชราผมขาวนั่งอยู่บนรถเข็น หญิงสาวกำลังป้อนอาหารให้เด็ก และชายคนหนึ่งกำลังตากผ้าอยู่

รู้สึกเหมือนราวกับเคาะประตูผิดและเข้าห้องผิดเสียอย่างนั้น

“พวกคุณมาหาใครกันเหรอ？”หญิงชราเดินตัวสั่น เธอเอ่ยถามอย่างสงสัย

ชัยเดชกวาดสายตาเย็นชามองไปที่หนึ่งในบรรดาผู้ใต้บังคับบัญชา มันอะไรกัน？！

ผู้ใต้บังคับบัญชากล่าวอย่างชัดเจน “เมื่อคืนเธอยังอยู่ที่นี่คนเดียวอยู่เลยนะครับ”

นั้นก็หมายความว่านี่เป็นการตบตา？

“ญาณีล่ะ？”ชัยเดชหมดความอดทน ดวงตาเย็นชาของเขากวาดมองผู้คนในห้องทีละคน

ทุกคนมองหน้ากัน ด้วยใบหน้าที่ไม่คุ้น