บทที่ 493 เธอมีมนต์วิเศษ

“อย่าพูดอะไรที่น่าสะพรึงขนาดนั้นเลยคุณ” กรินทร์เก็บกล่องยาพร้อมกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่ถึงกับเป็นหนูทดลองหรอกคุณ ยาของผมมีอัตราส่วนความปลอดภัยค่อนข้างสูง”

“คุณหมอ งั้นผมออกจากโรงพยาบาลได้แล้วหรือยังครับ？”เขาอยู่ที่นี่จนรากจะขึ้นแล้วจริงๆ

“คงยังครับ” กรินทร์กล่าวอย่างจริงจัง “เพิ่งได้ใช้ยาตัวใหม่ไป ควรพักต่ออีก 1 สัปดาห์จะดีที่สุด เพื่อสังเกตอาการดูสักหน่อยว่ามีอะไรไม่พึงประสงค์หรือเปล่า”

เรื่องนี้เขาเคยบอกกับไวศิษฎ์ไปก่อนหน้านี้แล้ว

“สังเกตการณ์แค่ตอนเช้าก่อนเถอะ ตอนบ่ายผมจะได้ออกไปข้างนอก ให้ผมหยุดครึ่งวันไม่ได้เหรอ？” ไวศิษฎ์มีความคิดอยู่ในหัวมานานมากแล้ว

กรินทร์เก็บของพลางกล่าว “งั้นค่อยเอาไว้คุยกันตอนบ่ายแล้วกัน คุณพักผ่อนให้เพียงพอก่อนเถอะครับ”

“……”

ไวศิษฎ์หมดหนทาง เขาเป็นหมอก็ต้องฟังเขา

ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่นภาลัยออกไป เธอก็กำชับเอาไว้เป็นพิเศษให้เขาทำตามที่กรินทร์จัดการเอาไว้ และรักษาตัวให้ดีๆ

ในห้องอัดเสียง

ผ้าไหมอยู่เป็นเพื่อนนภาลัยที่พากย์เสียง

“มันเกี่ยวอะไรกับคุณ？จะมาสืบสาวราวเรื่องกับครอบครัวของเราทำไม？”

“ความจริงอะไรกัน？เธอเป็นน้องสาวของฉัน เป็นลูกสาวของตระกูลเครือทิวาอย่างแน่นอน คุณมีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาว่าเธอเป็นลูกสาวบุญธรรม? บริษัทของคุณจะไม่เอาไว้แล้วใช่มั้ย？คุณมาพูดเดาไปมั่วซั่วแบบนี้จะได้เห็นดีกันแน่ ！”

นภาลัยรู้สึกว่าทั้งน้ำเสียงและอารมณ์ของตัวเองเข้ากันได้ดีมาก และอยู่ในสภาพดีเยี่ยมแล้ว

ผ้าไหมได้ฟังจากด้านข้างๆ ก็ยังรู้สึกว่าฉากในวันนี้นั้นดีมากๆ ทำให้รู้สึกเหมือน เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ด้วยเลย

กว่าจะรู้ตัวก็มาถึงเวลาเที่ยงแล้ว

นภาลัยและผ้าไหมกำลังจะออกไปกินข้าวเที่ยง พอเปิดประตูห้องอัดออกก็เห็นภีมพลยืนถือข้าวกล่องอยู่ด้านนอกประตู ไม่รู้ว่าเขารออยู่นานเท่าไหร่แล้ว

เมื่อเขาเห็นเธอ รอยยิ้มอ่อนโยนก็ปรากฏบนใบหน้าของเขา

นภาลัยประหลาดใจเล็กน้อย เธอเหลือบมองข้าวกล่องในมือของเขา “เอาข้าวมาส่งเหรอ？”

“สวัสดีค่ะคุณภีม” ผ้าไหมรีบกล่าวทักทาย

“เป็นอะไรไป？” ชายหนุ่มสบสายตากับภรรยาของตน “ไม่ดีใจเหรอ？”

“คุณมาส่งอาหารอะไรด้วยตัวเองเลยเนี่ย？”นภาลัยรีบรับถุงหนักๆ จากเขาเอาไว้ แล้วเอ่ยด้วยความเป็นห่วง “แผลคุณเพิ่งหายนะ ขับรถให้มันน้อยๆ หน่อย”