บทที่ 507 จับตาดูอย่างใกล้ชิด

“นี่!ไม่ลองกินหน่อยเหรอ?” เบญญาตะโกนขึ้นที่ด้านหลัง แต่เขาดันเปิดประตูและเดินไปยังลิฟต์แล้ว

แผ่นหลังของเขาหายไปต่อหน้า เขาปิดประตูอย่างตั้งใจ เธอจึงกลับโฟกัสที่โต๊ะอาหาร

มีบะหมี่กลิ่นหอมชามหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ แถมยังมีผักชีที่เธอชอบอยู่ในนั้นด้วย!

เธอหยิบตะเกียบแล้วนั่งลง แปลกจัง... เขารู้ได้ยังไงว่าเธอชอบกินผักชี

ในนั้นไม่มีต้นหอม รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ทำให้เธอรู้สึกว่าวริศพึ่งพาได้เป็นอย่างมาก

หลังจากกินบะหมี่หมด เธอก็ซดน้ำซุปต่อโดยไม่รีรอ

เนื่องจากรสชาติบะหมี่ฝีมือเขานั้นอร่อยมาก และมาสามารถหากินข้างนอกได้ มันเป็นบะหมี่ที่อร่อยที่สุดที่เธอเคยกินมาทั้งหมดในชีวิต

หลังอาหารเช้า เบญญาหยิบกระเป๋าแล้วออกไปซื้อเสื้อผ้า

ตอนเที่ยง วริศไปที่บริษัทหลังจากทำงานเสร็จ

ในห้องทำงานของประธานอันเรียบง่ายและสวยงาม เขาพูดกับภีมพลว่า “คุณภีมครับ ชัยเดชส่งคนไปตามหาญาณีแล้วแต่ยังหาตัวไม่พบครับ”

“เธอไม่ได้ไปทำงานที่บริษัทตั้งแต่เซ็นสัญญา ชัยเดชถึงไม่ฟ้องเธอล่ะครับ?” นี่เป็นคำถามที่ ภีมพลคิดอยู่ตลอดเวลา “ค่าเสียหายต้องสูงเสียดฟ้าแน่ ฉันรู้จักเขาดี”

“ตรวจสอบออกมาแล้วครับ สัญญาไม่มีผลใดๆ” วริศรายงาน “เนื่องจากญาณีลงนามด้วยปากกาล่องหน เมื่อชัยเดชได้รับสัญญา ลายเซ็นบนนั้นก็หายไปแล้ว”

ภีมพลขมวดคิ้วและคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ยังมีวิธีการแบบนี้อยู่อีกเหรอ?”

“บางทีปากกาบนอาจเป็นปากกาล่องหนได้?” วริศวิเคราะห์ “ดังนั้นญาณีจึงต้องการปั่นหัวเขาเล่น ทำให้รู้สึกว่าเขาถูกผู้หญิงหลอก”

“เราไม่สามารถนิ่งเฉยในเรื่องนี้ได้” ภีมพลกล่าว “นายคงส่งคนไปตามหาเธอ จับตาดูชัยเดชอย่างใกล้ชิด ต้องมั่นใจในความปลอดภัยของญานี”

“ครับ” วริศส่งคนไปแล้ว

ในห้องทำงานรองประธานซึ่งอยู่ติดกัน นุชวราซึ่งเพิ่งทำงานเสร็จ เธอกำลังรดน้ำต้นไม้ขณะที่ฟุ้งซ่าน จนเกือบจะทำน้ำหกลงพื้น

เมื่อนึกถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในบ้านของวริศ เธอก็อารมณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที

ความน่าจะเป็นที่จะชอบใครสักคนนั้นต่ำมาก และความน่าจะเป็นที่ใจสั่นก็ต่ำมากเช่นกัน

ถ้าอยู่กับเขาไม่ได้ เธอกลัวเสียใจไปตลอดชีวิตจริงไหม?