บทที่ 509 จุดประสงค์ของการมาที่นี่

นภาลัยและภีมพลลงจากรถและเดินไปทางเดียวกัน

“พี่กินข้าวหรือยัง?” ไวศิษฎ์ลุกขึ้นเมื่อพวกเขาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น โดยคิดว่าถ้าพวกเขายังไม่ได้กิน จะให้ห้องครัวเตรียมไว้ให้

“ยังไม่ได้กิน” ภีมพลตอบ “ค่อยกลับไปกินที่รีพัลส์เบย์ทีหลัง”

“เล่นหมากรุกอยู่เหรอ?” นภาลัยเดินไปหาพวกเขาและนั่งลงบนโซฟา “ศิษฎ์ ฉันมาบอกคุณสักหน่อยว่าวันนี้ฉันอัดเสียงรอบสุดท้ายแล้ว ก็เลยมาเยี่ยมคุณ อาการของคุณเป็นยังไงบ้าง?”

“คุณเก่งมาก” ไวศิษฎ์ยิ้ม “ดูสิ ผมหายดีแล้ว”

“แล้วคุณมีแผนยังไงต่อ” นภาลัยถาม “คุณจะถ่ายทำต่อไหม?”

“ผมไม่สน” ยังไงซะเขาก็เป็นคนติดสนุก ไม่มีเป้าหมายในวงการบันเทิง “ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาก็แล้วกัน ดูว่าจะมีบทอะไรดีๆ หรือเปล่า แล้วก็ดูอารมณ์ด้วย”

นภาลัยพยักหน้าอย่างใช้ความคิด ไวศิษฎ์ถามขึ้นอีกครั้ง “แล้วคุณล่ะ? คุณจะทำอะไรหลังจากอัดเสียง? จะเป็นรองประธานทีเอ็ม กรุ๊ปหรือเปล่า?”

“ฉันยังนึกไม่ออกเหมือนคุณเลย” ขนตาของเธอยาวและสวยจนดำขลับ

ใบหน้าของภีมพลอ่อนโยน แต่เขาไม่ได้พูดอะไร

“ได้เวลาคิดแล้ว ระยะทางจะสร้างความสวยงาม” ไวศิษฎ์แบ่งปันประสบการณ์ของเขา “ในฐานะคนที่เคยมีประสบการณ์ ผมสามารถบอกคุณได้เลยว่าพออยู่ดีกันนานๆ จะรู้สึกเบื่อแน่นอน”

“เบื่อเพราะรักไม่มากพอน่ะสิ” จากนั้นภีมพลเปลี่ยนเรื่องและพูดกับเขาอย่างเคร่งขรึมว่า “มาที่บริษัทภาพยนตร์และโทรทัศน์ภายใต้การดูแลของตระกูลกงพลีสิ มีบทดีๆ แน่นอน”

ไวศิษฎ์มองเขา “เส้นดีไปหรือเปล่า” อันที่จริงเขายังคิดไม่ออก เพราะเคยชินกับการอยู่คนเดียวและชอบพึ่งพาความสามารถของตัวเอง “ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง”

ภีมพลไม่ได้บังคับเขาต่อ

พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่นานเกินไป ระหว่างทางมาที่นี่ภีมพลโทรหารรีพัลส์เบย์และบอกว่าพวกเขาต้องการกลับไปทานอาหารเย็น

ในขณะนี้ ห้องครัวเต็มไปด้วยความคึกคัก

คะนึงนิตย์เลือกสูตรอาหารเองอย่างอารมณ์ดี “กระเพาะของภีมพลหายดีแล้ว เพิ่มปริมาณอาหารได้”

“ค่ะ คุณนาย”

ผ้าไหมกลับมาแล้ว เธอขอให้พ่อครัวทำอาหารสองสามอย่างที่ผ้าไหมเคยทำเมื่อก่อน

เมื่อรถแลมโบกินีมาหยุดที่ลานบ้าน คะนึงนิตย์ก็นำแม่บ้านออกมาต้อนรับเขา