บทที่ 513 รอยจูบบนหน้า

วริศมองเธอเปลี่ยนรองเท้าออกไปข้างนอก เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยความครุ่นคิด

วันนี้อากาศไม่เลว แสงรุ่งอรุณงดงามส่องประกายบนขอบฟ้าอย่างใจกว้าง

ยามรุ่งอรุณที่รีพัลส์เบย์ วิลล่าคึกคักมาก คะนึงนิตย์กำลังทานอาหารเช้าในห้องทานอาหาร แสงแดดอบอุ่นส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ประปรายอยู่บนพรมด้วย

นมสดหนึ่งแก้ว ไข่สองฟอง และแซนด์วิชหนึ่งส่วน

มีรถสองคันขับเข้ามาในลานบ้าน คนบางส่วนเดินออกมาจากในรถ พวกเขาหอบถุงใหญ่ถุงเล็กเดินเข้ามาในห้องรับแขก

คะนึงนิตย์เห็นฉากนี้ “มาตั้งแต่เช้าเลยเหรอ?” จากนั้นก็ดื่มนมอย่างไม่เร่งรีบ

ผ้าไหมอธิบายอยู่ข้างๆ “คุณนายนิตย์ พวกเขากระตือรือร้นส่งชุดราตรีมา ต้องเป็นความต้องการของคุณภีมแน่ๆ เลยค่ะ คุณตั้งตารอคอยคืนนี้มาตลอด”

คะนึงนิตย์มีรอยยิ้มบนใบหน้า ไม่ปกปิดการเฝ้ารอคอยภายในใจสักนิด

“ลูกภีมบอกว่าจะมาเหรอ?” เธอหันไปยืนยัน “เขากับนภาก็จะมาด้วย? เมื่อวานพูดแบบนี้ก่อนออกไปเหรอ?”

“ใช่ค่ะ คุณนายนิตย์” ผ้าไหมตอบ “ชุดราตรีคุณนายนภาก็อยู่ที่นี่ด้วย ถึงตอนนั้นคุณกับเธอค่อยเลือกด้วยกัน แม่สามีกับลูกสะใภ้ปรากฏตัวพร้อมกันได้ยิ่งดี”

“อืม” เธอดื่มนมอีกครั้ง

เพราะงานพากย์เสียงของนภาลัยเสร็จสิ้นแล้ว ผ้าไหมจึงกลับมาที่รีพัลส์เบย์ วิลล่าอีกครั้ง ยังคงอยู่เป็นเพื่อนคะนึงนิตย์

เธอที่กลับมาแล้ว รู้สึกได้ว่าสภาพจิตใจคุณนายนิตย์เปลี่ยนไป

รีพัลส์เบย์ วิลล่าก็ไม่ใช้คำพ้องความหมายของคำว่าหดหู่อีกต่อไปแล้ว

เผชิญหน้ากับแสงรุ่งอรุณยามฟ้าสาง ลัมโบร์กีนีขับมาทางนี้

คนขับกันต์ธีกำลังขับรถ ภีมพลและนภาลัยนั่งอยู่เบาะหลัง

ภีมพลจับมือเธอเอาไว้ เพิ่มพลังอยู่บ่อยๆ นภาลัยหันไปมองใบหน้าเขาที่ไม่มีใครเทียบเทียม “นายเป็นอะไร?”

“ฉันรู้สึกมันไม่เหมือนเรื่องจริง” มุมปากภีมพลวาดโค้งอ่อนโยนขึ้นมา แล้วมองเธอ

“อะไรคือไม่เหมือนเรื่องจริง”

“ทั้งหมดนี้มันไม่ใช่เรื่องจริง” จับมือเธอไว้แน่น ภีมพลพูดขึ้นอย่างรักใคร่ “เธอจะต้องเป็นนางฟ้าที่สวรรค์ส่งมาแน่ๆ”

ได้ยินการประเมินแบบนี้ ในใจนภาลัยก็เกิดกระแสอุ่นไหลผ่าน “ฉะนั้นนายต้องรักฉันตลอดชีวิต!”

ภีมพลโอบไหล่เธอ “ไม่ใช่แค่ชาตินี้ ชาติหน้าเราก็ต้องเจอกัน แต่ต้องเจอกันเร็วหน่อยนะ จะสายจนถึงตอนนี้ไม่ได้”