บทที่ 514 จงใจถามต่อหน้าแม่

“กลัวอะไร ลูกเต้าก็โตแล้ว ทุกคนรู้กันหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?” ภีมพลทำท่าทางภูมิใจลับๆ

ขณะที่นภาลัยกำลังประหลาดใจอย่างยิ่ง จู่ๆ เขาก็เร่งฝีเท้า พาเธอเข้าไปในห้องรับแขก!

“พวกลูกกินข้าวเช้ามาหรือยัง?” คะนึงนิตย์ถามด้วยความสุขใจ

“กินแล้วครับ แม่” ภีมพลพูดเสียงอ่อนโยน

“……” นภาลัยกลับกระอักกระอ่วนไม่หยุด

คะนึงนิตย์ยืนนิ่งต่อหน้าลูกชายและลูกสะใภ้ ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้นกับหน้าลูก?” มองปราดเดียวก็เห็นก้อนขนาดเล็กสีแดงบนหน้าเขา

ตอนนี้ภายในห้องรับแขกก็มีคนปิดปากแอบยิ้ม แต่ละคนส่งสายตาอิจฉามาให้นภาลัย คุณนายนภาโชคดีมากจริงๆ

แก้มนภาลัยแดงปลั่ง “แม่……” และกล่าวทักทาย ใช้รอยยิ้มกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน

คะนึงนิตย์ก็ถึงบางอ้อทันที มองลูกชาย แล้วมองลูกสะใภ้อีกครั้ง จูบ?

ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนเรื่องแบบนั้น รอยจูบ!

ดังนั้นใบหน้าเธอจึงเผยรอยยิ้มบางๆ ที่อ่อนโยนใจดี “เมื่อไรพวกลูกจะมีลูกคนที่สามล่ะ?”

เผชิญหน้ากับดวงตายิ้มระรื่นของแม่สามี นภาลัยประหลาดใจมาก สองแม่ลูกใจตรงกันเกินไปไหม?

หันไปมองชายหนุ่มข้างกาย คำถามอ่อนไหวแบบนี้ให้เขาตอบแล้วกัน?

แต่ภีมพลเลือกที่จะยิ้มแต่ไม่ตอบ เขามองราวแขวนเสื้อผ้าขนาดยาวสามแถวที่อยู่ไม่ไกล “แม่เลือกชุดราตรีเรียบร้อยหรือยัง?”

“นภาวิสัยทัศน์ดี” คะนึงนิตย์ก็ถือโอกาสเปลี่ยนหัวข้อ “ฉันอยากให้เธอช่วยให้คำปรึกษาและออกความคิดเห็นให้ฉันสักหน่อย ดูแล้วถูกใจอยู่สามแบบ”

นภาลัยเดินเข้าไปควงแขนเธอ “สามแบบไหนคะ? คุณไปลองใส่ดูหน่อย แล้วพาสไตลิสต์ไปดูพร้อมพวกเรา ทุกคนจะใช้วิธีการให้คะแนนในการตัดสิน ยังไงคนพวกนี้ก็ค่อนข้างมืออาชีพค่ะ”

“โอเค” คะนึงนิตย์ก็ดีใจมาก

งานเลี้ยงการกุศลที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ ปรากฏตัวต่อสาธารณะครั้งแรกในรอบหลายปี คะนึงนิตย์ก็อยากให้ตัวเองออกงานด้วยเสื้อผ้าสุดหรู มอบความประทับใจที่ดีให้กับโลกภายนอก