บทที่ 530 เงินนี้เป็นจำนวนมหาศาล

โทรศัพท์ดังขึ้น นุชวราพูดกับเธอว่า “เบญ ฉันขอออกไปรับโทรศัพท์ก่อน”

“ได้ค่ะ” เบญญากำลังชิมชีส “วางถาดคุณไว้ที่นี่สิ ฉันช่วยเฝ้าให้” รูปภาพในพื้นที่ตรงนี้เธอยังถ่ายไม่เสร็จเลย

นุชวราวางถาดในมือลง แล้วก้าวเดินออกไปนอกห้องบอลรูมอย่างฉับไว

แค่ได้ยินเสียงริงโทนก็รู้แล้วว่าเป็นใครโดยไม่ต้องมองเบอร์ที่แสดง นี่คือเสียงที่เธอตั้งไว้สำหรับคนในครอบครัวโดยเฉพาะ เพราะในบ้านมีคุณแม่ที่ร่างกายอ่อนแอมีโรคเยอะ

ลมเย็นๆ ยามค่ำคืนพัดมา นุชวราเดินมาถึงริมน้ำพุ เธอหยิบโทรศัพท์ออกมารับสาย “ฮัลโหล พ่อ”

“นุชว์ เงินเดือนลูกเดือนนี้ขอเบิกกับเจ้านายล่วงหน้าได้ไหม?” เสียงที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนของพ่อมีความร้อนใจ “โรคเก่าของแม่ลูกกำเริบอีกแล้ว เพิ่งส่งเข้าโรงพยาบาล หมอบอกว่าต้องผ่าตัดทันที ยืดเยื้อไม่ได้แล้ว”

ข่าวนี้เป็นฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ สำหรับเธอ!

“หมอบอกว่ายังไงคะ? ต้องการเงินเท่าไร?” นุชวราใจร้อนเหมือนแผดเผา “ตอนนี้อาการแม่ฉันเป็นยังไงบ้าง?”

“ลูกไม่ต้องกังวล ตอนนี้อาการคงที่แล้ว ระยะแรกต้องใช้เงินผ่าตัดหนึ่งล้านบาท”

“โอเค ฉันจะหาวิธี ตอนนี้พ่ออยู่โรงพยาบาลใช่ไหม?”

“ใช่ พ่อดูแลแม่ลูกอยู่ที่โรงพยาบาล ข้างเตียงเธอห้ามขาดคน”

นุชวราฟังออกถึงความหมดหนทางและความกังวลใจของคุณพ่อ ราวกับสามารถเห็นน้ำตาที่หางตาคุณพ่อในตอนนี้ได้

“ฉันจะหาวิธีค่ะ พ่อไม่ต้องกังวล” เธอพูดยืนยัน “เงินเดือนฉันขึ้นแล้ว แถมได้โบนัสอีกครึ่งปี พรุ่งนี้ พรุ่งนี้จะส่งเงินให้พวกคุณแน่นอนค่ะ!”

“โอเค นุชว์ มีลูกอยู่ พ่อก็รู้สึกสบายใจ เราจะผ่านความยากลำบากไปได้แน่”

“……” นุชวราน้ำตาไหลอย่างไร้เสียง

คุณพ่อวางสายไป เธอได้ยินเสียงสัญญาณตู๊ดๆ ดังลอยมาจากปลายสาย รู้สึกงุนงงทำอะไรไม่ถูก เพียงต้องการกลับบ้านทันที แต่ไม่มีเงินในบัตร……

เธอไม่รู้ควรทำยังไงดี หนึ่งล้านสำหรับเธอเป็นเงินที่จำนวนมหาศาล

เดิมทีในบัตรมีแค่ไม่กี่พัน ชุดเดรสบนตัวนี้ก็ใช้ไปเกินครึ่ง เงินที่เหลือต้องประคองไว้จ่ายค่าเช่าห้องก่อนจะได้รับเงินเดือน

นุชวราเดินเข้าไปในห้องบอลรูมอย่างไม่มีกะจิตกะใจ และชิมของหวานที่หาได้ยากอย่างไร้ชีวิตชีวา