บทที่ 54 ป่าปี๊โกรธแล้ว

“ป่าปี๊ไม่อยู่บ้าน ถือเป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่จะทำความเข้าใจกับโปรเจกต์นี้”

หลังจากที่เข้ามาในห้องหนังสือแล้ว แชมป์กับขวัญข้าวก็ล็อกประตูห้องหนังสือ ก่อนจะมาเปิดคอมพิวเตอร์ที่อยู่ตรงหน้าโต๊ะหนังสือ

“จะมีคนเข้ามาไหม?”ถึงยังไงขวัญข้าวก็เป็นเด็กผู้หญิง เวลาทำอะไรก็จะรู้สึกขี้ขลาดขี้กลัวเป็นธรรมดา

แชมป์ส่ายหัว“ห้องหนังสือเป็นสถานที่ต้องห้าม ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก”

“แล้วถ้าป่าปี๊กลับมากะทันหันล่ะ?”

“น้องไปเฝ้าเอาไว้ที่หน้าต่างก็แล้วกัน”

“ได้”

ขวัญข้าวนั่งยองอยู่ข้างหลังผ้าม่านอย่างเชื่อฟัง สองตาจ้องมองข้างล่าง

แชมป์จัดการดำเนินการกับเมาส์และแป้นพิมพ์ ไม่นานก็ถอดรหัสเข้าไปในระบบได้สำเร็จ

ภายในลัมโบร์กินี่ ภีมพลเพิ่งจะโทรศัพท์ไปหาญาณี เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม“คุณพาศิษฎ์ไปให้กรินทร์ตรวจดูหน่อย เขามียาชนิดพิเศษ”

“ได้ค่ะ”

ญาณีเดิมทีอยากที่จะพูดคุยกับเขาให้มากสักหน่อย แต่เขากลับวางสายไปแล้ว ภายในใจของเธอรู้สึกสิ้นหวัง

จิตใจที่ร้อนแรงกระตือรือร้นก็เย็นยะเยือกลงทันที ญาณีอารมณ์ยุ่งยากซับซ้อน……ถ้าไม่ใช่เพราะว่าศิษฎ์ แค่จะเจอหน้ากันสักครั้งก็ยังยากเลย

โทรศัพท์ของภีมพลมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมา พอเขาเปิดออกดู สีหน้าก็ดูไม่ดีอยู่ไม่น้อย

คอมพิวเตอร์ของห้องหนังสือถูกถอดรหัสออกแล้ว

เปิดกล้องวงจรปิด เห็นแชมป์กำลังปีนอยู่ตรงหน้าโต๊ะอย่างที่คิดเอาไว้ เขามือข้างหนึ่งจับเมาส์เอาไว้ มืออีกข้างวางอยู่บนแป้นพิมพ์

ส่วนขวัญข้าวกำลังนั่งยองดูต้นทางอยู่ตรงหน้ากระจกหน้าต่าง……

ภีมพลขมวดคิ้วเล็กน้อย ใช้โทรศัพท์เปิดระบบหนึ่งออกดู สะกดรอยติดตามไปจนเจอร่องรอยการเคลื่อนไหวในระบบของลูกชาย

เห็นเด็กน้อยเข้าไปตรวจสอบเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบในครั้งนี้……

เขามีความสนใจในการออกแบบ?

ภีมพลกำลังวิเคราะห์ สะกดรอยอยู่ จู่ๆก็คิดไปถึงนภาลัยแล้วก็คิดถึงเอ็มม่าขึ้นมา

เธออยากจะออกแบบอย่างนั้นเหรอ?

-ภายในห้องหนังสือชั้นบน ของเอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า

แชมป์ปิดคอมพิวเตอร์ลง ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้ว“รุ่นลิมิเต็ดเฉพาะช่วงปีใหม่ของราชวงศ์อังกฤษ ไม่ใช่แค่ต้องออกแบบเสื้อผ้าเท่านั้น ยังต้องออกแบบเครื่องประดับอัญมณีทั้งเซ็ตอีกด้วย แถมมีเวลาเพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น หม่ามี๊จะทำได้ไหม?”