บทที่ 55 หม่ามี๊ ผมผิดไปแล้ว

“หม่ามี๊”แชมป์ไม่อยากส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของผู้ใหญ่ พูดขึ้นอย่างรีบร้อน“หม่ามี๊ออกไปก่อน นี่เป็นเรื่องระหว่างผมกับป่าปี๊ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับหม่ามี๊！”

“จะไม่เกี่ยวกับหม่ามี๊ได้ยังไง? หม่ามี๊เป็นคนคลอดลูกออกมานะ！”นภาลัยเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของเขา ใจร้อนรนด้วยความอยากจะปกป้องลูกชาย“เขาเพิ่งจะหกขวบ เขาจะเข้าใจอะไร? เขาทำให้คุณโมโหหรือไง? คุณกลับมาก็เอาแต่หน้าบูดบึ้ง บูดบึ้งให้ใครดูไม่ทราบ?”

ภีมพลแววตาเย็นชา“ลูกที่คุณเป็นคนคลอดออกมา ลูกที่คุณเป็นคนเลี้ยงดู ถ้าอย่างนั้นคุณถามเขาเองแล้วกันว่าเขาทำอะไรลงไป?”

“แค่เด็กแบบเขาคนเดียวจะทำอะไรได้เชียว?”นภาลัยนิ่งเงียบไม่พูดอะไร เชื่อลูกชายของตัวเองร้อยเปอร์เซ็นต์

ในเวลานี้ แชมป์ก็ทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว เขาไม่อยากให้ป่าปี๊กับหม่ามี๊ทะเลาะกัน！

เดิมทีอยากจะเป็นตัวกลางให้พวกเขาคืนดีกัน แล้วดันมาทะเลาะวิวาทกันได้ยังไง?

ดังนั้นเด็กน้อยก็เลยพูดขึ้นอย่างออเซาะ“ป่าปี๊ขอโทษฮะ ผมไม่กล้าทำอีกแล้ว ผมไม่ได้ตั้งใจไปที่ห้องหนังสือแอบเข้าใช้คอมพิวเตอร์ของป่าปี๊นะฮะ ขอโทษฮะ”

พอได้ฟังคำพูดนี้ นภาลัยก็อึ้งตะลึงไป！

หันมองไปหาลูกชายด้วยความไม่อยากจะเชื่อ“แชมป์ ลูก……！”

“หม่ามี๊ ผมผิดไปแล้ว”แชมป์ยอมรับผิดไปเลยตรงๆ พูดขึ้นด้วยท่าทีซื่อตรง“ผมรับประกันเลยว่าจะไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้ว”

ในที่สุดนภาลัยก็เข้าใจแล้วว่าทำไมภีมพลถึงโมโห ถ้าเกิดเป็นเธอ เธอเองก็ทนไม่ไหวเช่นกัน

“แชมป์！ลูกมานี่เดี๋ยวนี้เลยนะ！”เธอดึงหูของเขา ลากเขาออกมาข้างนอก

“เจ็บ……เจ็บ！”ร่างกายน้อยๆของแชมป์แทบจะถูกยกขึ้น สองมือป้องเอาไว้ตรงหูโดยสัญชาตญาณ

ทำเอาขวัญข้าวกับภีมพลต่างพากันตกใจ เธอไม่เหมือนกับกำลังแสดงอยู่ เธอกำลังโกรธจริงๆ

ภีมพลกับขวัญข้าวตามออกไป ได้ยินเสียงปิดประตูของห้องที่อยู่ติดกันดังปึง！

เสียงที่ดังสนั่นของนภาลัยดังออกมา……

“ลูกคิดว่าตัวเองฉลาดแล้วจะทำอะไรล้ำเส้นแบบนี้ได้เหรอ?！”

“พฤติกรรมแบบนี้ของลูกไม่ได้ต่างอะไรจากโจรเลยนะ！”