บทที่ 555 ตอนนี้ ฉันอยากเจอเธอ

วริศบอกกับภีมพลว่าทั้งเขาและนภาลัยต่างก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้จัดจำหน่ายเพชรดิบในโยฮันเนสเบิร์ก

และได้ระบุไว้อย่างชัดเจนอีกครั้งว่า หากทีเอ็ม กรุ๊ปเสนอราคาเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า คู่แข่งก็จะเสนอเพิ่มเป็นสามเท่า

“ปัญญาอ่อน น่าขำสิ้นดี” ภีมพลเอามือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋า ขณะที่อยู่บนเครื่องบินเขาคิดหามาตรการรับมือออกมาได้ “แอฟริกาใต้ใหญ่โตขนาดนั้น ไม่จำเป็นต้องซื้อจากโยฮันเนสเบิร์กนี่”

“ผมกับคุณนภาก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันครับ” วริศกล่าว “จากการเปรียบเทียบอีกครั้ง เราสามารถหาเพชรดิบที่ดีกว่าได้อย่างแน่นอน เพียงแต่ต้องใช้เวลาสักระยะครับ”

“ใช่” จากนั้นภีมพลก็หันหลังจากไป

“คุณภีมจะไปไหนครับ？”วริศจะไปไหน

ภีมพลหยุดฝีเท้า หันมามองและกล่าวกับเขาว่า “แม้ว่าญาณีจะไม่เป็นภัยคุกคามต่อทีเอ็ม กรุ๊ปมากนัก แม้ว่าฉันเองจะไม่ชอบเธอ แต่ฉันก็ปล่อยให้เธอถูกชัยเดชทำลายเพราะต้องการที่จะต่อต้านฉันไม่ได้”

“……” วริศไม่รู้ว่าจะกล่าวอะไร

ภีมพลคิดว่า อย่างไรเสียพวกเขาก็เติบโตมาด้วยกัน และทั้งสองมีความคล้ายคลึงกันมาก

และอย่างไรเสียครั้งหนึ่งเธอเองก็เคยทุ่มเทเพื่อทีเอ็ม กรุ๊ป

เมื่อก้าวฝีเท้าออกไปอีกครั้ง วริศไม่ทันที่จะได้เรียกรั้งเขาเอาไว้ นับประสาอะไรกับถามคำถามสักคำสองคำ ผู้หญิงคนนั้นที่อยู่ในแคนาดาคือใครกัน？

ทำไมคุณถึงไปอยู่ในห้องนอนของหล่อนได้？

แล้วทำไมต้องนั่งอยู่บนเตียงของหล่อนด้วย？

ทว่าวริศแน่ใจเป็นอย่างมากว่าภีมพลยังไม่เห็นข่าวนี้ ไม่เช่นนั้นตอนนี้จะไปตามหาญาณีทำไม？ต้องขอร้องให้นภาลัยยกโทษให้ต่างหาก

ในห้องทำงานท่านรองประธานที่อยู่ติดกัน

นภาลัยเงยสายตาขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอเห็นร่างที่คุ้นเคยเดินผ่านประตูกระจกด้านนอก……สูงใหญ่ สูงศักดิ์จนไม่อาจเทียบเทียมได้

เขาจากไปโดยไม่มีแม้แต่คำอธิบาย

นภาลัยกลับมาได้สติอย่างรวดเร็ว เธอทุ่มกับงานด้วยความรู้สึกผิดหวัง พยายามทำตัวเองให้ยุ่งเพื่อไม่ให้ความคิดฟุ้งซ่าน

ในโรงพยาบาล ณ อำเภอแตงโม