บทที่ 556 กระโดดลงไปในขุมนรกก็ไม่หวั่น

เมื่อได้ยินเสียงตู๊ดตู๊ดจากอีกด้านของปลายสายโทรศัพท์ รอยยิ้มที่มุมปากของญาณีชะงักแข็งเล็กน้อย ราวกับว่าเลือดทั้งร่างของเธอเองก็ชะงักแข็งเช่นกัน

ไม่รู้ว่าผ่านเวลานานแค่ไหน เธอจึงจะสามารถวางโทรศัพท์ลงได้อย่างอาลัย

เธอที่เข้มแข็งอย่างมากมาโดยตลอด จู่ๆ หยาดน้ำตาเป็นประกายก็เอ่อล้นออกมาจากก้นบึ้งของดวงตาเธอ เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ร่วงหล่นลงมา แต่อย่างไรน้ำตาแห่งความเจ็บปวด กลับยังคงทำให้ขนตาของเธอเปียกชื้นอย่างน่าผิดหวัง

ไม่ว่าสุดท้ายแล้วเธอจะกลายไปเป็นอย่างไรก็ตาม ภีมพลก็ยังคงเป็นบาดแผลในใจของเธอเสมอ

เธอกระชับพวงมาลัยเอาไว้แน่น สูดหายใจเข้าลึกๆ และพยายามสงบอารมณ์！

เงาของเขามักจะวนเวียนอยู่ในความฝันเวลาเที่ยงคืน

ขณะที่เธอสูบบุหรี่ก็ยังคงคิดถึงเขาอยู่ตลอด……

ยามเมาภาพของเขาก็ยิ่งชัดเจนขึ้นอยู่ทุกครั้งที่ปรากฏตัวต่อหน้าเธอ……

ในเมื่อเธอคิดถึงเขามากขนาดนั้น แล้วเหตุผลอะไรเธอถึงจะไม่ไปล่ะ？

แต่เธอก็รู้ว่าเป็นเพราะตนเองได้เข้าร่วมR-Alan กรุ๊ป จึงเป็นเหตุผลที่ภีมพลเข้ามายุ่งกับเธอ

ญาณีเหยียบคันเร่งจนมิด！ในดวงตาของเธอเต็มไปด้วยแววตาแห่งความพยาบาท

เธอไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว เธอเคยบอกแล้วว่าจะทำให้เขาต้องเสียใจ！ถ้ารับไม่ได้ ก็ทำลายเขาทิ้งซะ！

ในการมาถึงListen Coffeeใช้เวลาอย่างเร็วที่สุดครึ่งชั่วโมง！

ญาณีกังวลว่าภีมพลจะทนรอไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงขับรถด้วยความเร็ว！

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

ในร้านกาแฟบรรยากาศหรูหราและสบายๆ

ภีมพลนั่งอยู่คนเดียวตรงที่นั่งริมหน้าต่าง วันทำงานเขาก็ทำงานอยู่ที่นี่ ในจุดนี้มีลูกค้าไม่มากนัก

เขารออยู่สิบนาที และมั่นใจว่าญาณีจะต้องมาอย่างแน่นอน เพราะว่าเขารู้จักเธอดี

เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงที่เพิ่งเปิดประตูเดินเข้ามาทางเขา ดวงตาของทั้งสองสบกัน แววตาของทั้งสองฝ่ายเย็นชาเล็กน้อย

ญาณีดูสงบนิ่งเป็นอย่างมาก เธอนั่งลงตรงข้ามกับเขา