บทที่ 561 ขอโทษ

เอมิลี่เป็นคนส่งอีเมลมาให้นภาลัย นี่เป็นโน๊ตบุ๊คและกล่องจดหมายของเธอ

ข้อความนั้นเรียบง่าย เอมิลี่กล่าวกับนภาลัยว่า “ยกภีมพลมาให้ฉัน ให้เขาอยู่กับฉันหนึ่งสัปดาห์ แล้วฉันจะให้สมุดบันทึกแก่พวกคุณ”

แม้ว่าข้อความจะมีเพียงสามประโยค แต่แฝงความหมายเอาไว้อย่างชัดเจน

เด็กสาวเอมิลี่คนนี้ชอบภีมพล ดังนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าและความสุขในดวงตาของเธอในภาพถ่าย ล้วนเป็นเรื่องจริงทั้งสิ้น

และยังมีสมุดบันทึกเป็นประเด็นสำคัญอีก นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน？

ในใจนภาลัยมีความสงสัยอยู่ แต่เธอก็ไม่ได้ถามออกไป

เธอมองไปที่ภีมพลอยู่ครู่หนึ่ง หวังว่าตัวเขาจะมีคำอธิบาย

ภีมพลปิดโน๊ตบุ๊ค เขาเพียงสารภาพออกไปว่า “พ่อของเอมิลี่เป็นคนออกแบบหยกชิ้นนั้นของคุณ ”

หยก？

นี่มันเกี่ยวอะไรกับหยก？

ใครเป็นคนออกแบบ？แล้วเขารู้ได้อย่างไร？

นภาลัยนิ่งเงียบ ไม่ได้เอ่ยตอบ

ภีมพลกล่าวต่อว่า “จอห์นสันเสียชีวิตไปแล้ว ดังนั้นสิ่งของของผู้ตายที่ทิ้งเอาไว้ทั้งหมดจึงตกไปอยู่ในมือของลูกสาวคนเดียวของเขา รวมถึงหนังสือที่บันทึกแบบร่างการออกแบบด้วย”

“คุณอยากจะรู้อะไร？”นภาลัยจู่ๆ ก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์และดูเหมือนจะเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

สายตาของทั้งสองสบประสานกัน ภีมพลเองก็รู้สึกได้ว่าเธอเดาออก ดังนั้นเขาจึงเอ่ยอย่างจริงใจว่า “คุณทำเพื่อผมมามากแล้ว และผมเองก็อยากจะทำบางอย่างเพื่อคุณเช่นกัน”

ในใจของนภาลัยรู้สึกตกตะลึง เธอไม่สามารถรับได้ไหว！

ภีมพลวางโน๊ตบุ๊คลง “หยกชิ้นนี้ ผมเห็นคุณหยิบออกมาดูอยู่บ่อยๆ และคิดว่ามันสำคัญมากสำหรับคุณ”

“ถ้าคุณอยากจะรู้ คุณก็ถามฉันมาตรงๆ เลยก็ได้” นภาลัยกล่าวอย่างชั่งใจ “ไม่เห็นต้องทำให้เกิดเรื่องจนขึ้นพาดหัวข่าวแบบนี้เลย! แล้วยังไปถึงแคนาดาอีก！”