บทที่ 562 นี่เป็นการคบชู้ใช่หรือเปล่า？

“ทำไมคุณถึงไม่รับ？”นภาลัยเอ่ยเสียงนิ่ง จากไม่กี่วินาทีที่เขาลังเล เธอก็เดาได้ว่าเป็นใคร

ภีมพลไม่กินปูนร้อนท้อง เขารับสายอย่างเปิดเผยและยังเปิดสปีกเกอร์โฟนด้วย

“คุณจะมาแคนาดาหรือไม่มา？ คุณเห็นคำพูดของฉันเป็นแค่ลมปากอย่างนั้นเหรอ？”เสียงดื้อรั้นเกเรราวกับนกจาบของเด็กสาวก็ดังเข้ามา “แค่ขอให้เจอคุณ ทานดินเนอร์ด้วยกันสักมื้อ ฉันก็จะเอาสมุดบันทึกให้คุณ！เป็นยังไง？ข้อตกลงนี้คงไม่มากไปใช่ไหม？”

ไม่รอให้ภีมพลปริปาก นภาลัยก็ยันร่างของเธอขึ้นครึ่งหนึ่ง แล้วกล่าวกับเธอ “ไม่ต้องแล้วล่ะ ฉันไม่ต้องการสมุดบันทึกนั้นแล้ว”

“……” อีกฝ่ายอึ้งไปครู่หนึ่งอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากนั้นนภาลัยก็วางสายอย่างใจเย็น รังสีนางเอกบดขยี้อีกฝ่ายจนแหลก

เธอเงยหน้ามองภีมพล จากนั้นก็ห่มผ้าเอนกายนอนต่อ

ภีมพลวางโทรศัพท์ลง เอมิลี่ก็ไม่ได้โทรเข้ามาอีก เขาประคองกอดนภาลัยเอาไว้ แต่เธอกลับไม่ตอบสนองราวกับว่าเธอได้หลับไปแล้ว

สำหรับเรื่องนี้ ภีมพลเองก็รู้สึกผิดอย่างมาก ทำให้เธอเจ็บปวดและกดดันอย่างโดยที่ไม่รู้ตัว

เธอเพิ่งรับตำแหน่งในกรุ๊ปได้ไม่นาน และตนเองก็ควรจะให้การสนับสนุนอย่างแข็งแกร่งที่สุดแก่เธอ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ในตอนที่ภีมพลตื่นขึ้น เขาก็พบว่าในอ้อมแขนของเขาไร้เงาของนายหญิงน้อย ความง่วงงุนของเขาหมดไปในทันที เขาเลิกผ้าห่มออก

ขณะลงไปข้างล่าง ก็เจอเด็กๆ เข้าพอดี

“อรุณสวัสดิ์ครับ ป่าปี๊！”

“อรุณสวัสดิ์ลูก”

แชมป์ถอนลมหายใจพลางส่ายหัว “ดูเหมือนว่าครั้งนี้คุณแม่จะโกรธเอาเรื่องนะ！”

ขวัญข้าวเองก็กะพริบตาพลางมองเขา “ยังไม่รีบตามไปอีก？”

“แม่ของลูกไปแล้วเหรอ？”ภีมพลสะดุ้งอึ้ง

แชมป์เอ่ยตอบ “รถเพิ่งขับออกไป ตอนนี้ยังมีเวลาตามทัน”

ภีมพลรีบร้อนลงไปข้างล่าง เขาไม่ได้ทานข้าวเช้าเสียด้วยซ้ำ และรีบเดินไปที่ลานบ้าน เปิดประตูรถลัมโบร์กีนีและขับออกไปด้วยตัวคนเดียว！

เงาร่างนั้นวิ่งเร็วปานจรวด พ่อบ้านปวิธและป้าโสนไม่มีเวลาแม้แต่จะได้เอ่ยทักทายด้วยซ้ำ