บทที่ 57 โชคชะตากำหนด

“……”นภาลัยนิ่งเงียบไม่พูดอะไร“ลูกสาวนายกเทศมนตรีที่แสนสูงส่ง ช่างไร้ซึ่งเกียรติศักดิ์จริงๆ！คำว่า ขอร้อง คำนี้จะพูดออกมาตามอำเภอใจได้หรือไง?”

“ฉันก็พูดกับเธอเท่านั้นไง！”เบญญาพูด“กับคนอื่นฉันไม่เคยขอร้องมาก่อน！มีแต่คนอื่นมาขอร้องฉันทั้งนั้น！”

หลังจากผ่านไปยี่สิบนาที……

ภายในร้านกาแฟที่อยู่ไม่ไกลจากเอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า เบญญานั่งอยู่ตรงหน้าต่าง เธอแต่งตัวสวยสดงดงาม กำลังส่องกระจกเติมหน้าอยู่ รอเธออย่างดีใจมีความสุข

พ่อบ้านปวิธให้คนขับรถมาส่งนภาลัย ตำแหน่งที่จอดมีสนามหญ้ากว้างยี่สิบเมตรห่างจากประตูร้านกาแฟ

นภาลัยเพิ่งจะลงจากรถก้าวเท้าเดิน ก็เห็นคนคนหนึ่งที่ไม่ได้เจอกันนานกำลังเดินตรงมาข้างหน้า……ไม่มีที่มาที่ไป จู่ๆหน้าอกของเธอก็ราวกับถูกอะไรบางอย่างเข้ามาชนกระแทก

มนุษินทร์เดินผ่านตัวของเธอไป ตอนที่ล้วงโทรศัพท์ไม่ทันระวังเผลอทำกุญแจร่วงตกออกมาจากกระเป๋ากางเกง บังเอิญตกลงบนสนามหญ้าข้างๆเท้าของนภาลัยพอดี

ไม่ได้มีเสียงอะไรดังขึ้นมา อีกฝ่ายก็เลยไม่รู้ตัว

เธอก้มลงเก็บกุญแจขึ้นมา ไม่ได้ทันได้คืนให้กับเขา มนุษินทร์ก็ขึ้นไปบนรถที่อยู่ไม่ไกลแล้ว

กำลังจะวิ่งไปหาเขา ก็มีมือที่เรียวบางข้างหนึ่งมาจับที่ไหล่ของเธอ

นภาลัยหยุดฝีเท้าหันไปมอง เห็นเขมินทราสวมชุดเดรสที่สวยงาม เผยให้เห็นถึงสองไหล่ขาวนวลที่โผล่ออกมาข้างหน้า

ใบหน้าเล็กๆที่น่าทึ่งแบบนี้ทำให้นภาลัยรู้สึกเพลิดเพลินที่ได้เชยชม

เธอศัลยกรรมที่หน้ามาอีกแล้วเหรอ?

ดูดีกว่าตอนที่เจอกับเธอเมื่อครั้งที่แล้วไม่น้อย จมูกก็ดูโด่งมากกว่าเดิม

เขมินทรายื่นมือให้กับเธอ น้ำเสียงหยิ่งทะนงเล็กน้อย“เอากุญแจมาให้ฉัน นี่เป็นกุญแจที่พ่อของฉันทำตกไว้”

นภาลัยสบกับสายตาของเธอ ในใจเกิดความรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย วางกุญแจไว้ในฝ่ามือของเธอ มือของเขมินทราสวยจริงๆ ดูแลทะนุถนอมมาอย่างดี แค่เห็นก็รู้แล้วว่าไม่เคยทำงานที่ต้องออกใช้แรงงานมาก่อนเลย

ส่วนเขมินทราก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดนี้ มองดูเธออยู่นานอย่างช่วยไม่ได้

แต่เขมินทราที่ถือกุญแจอยู่นั้น ไม่นานก็ก้าวขาเดินจากไปอย่างมีเสน่ห์งดงาม