บทที่ 575 หมู่ดาวล้อมเดือน

ภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดาว เธอเงยสายตาขึ้นมองสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่เหมือนเรือโนอาห์แห่งนี้

มันทำให้คนรู้สึกถึงความสะดุดตาเมื่อได้เห็น นักออกแบบคนนี้จะต้องเป็นคนที่เก่งมากแน่ๆ

ในห้องอาหารดวงไฟสว่างไสวที่มีชีวิตชีวา กลิ่นไวน์หอมละมุน และอาหารกับแกล้มหลากหลายรสชาติ ทั้งหอมหวานและอร่อย

ไวศิษฎ์บอกทุกคนอย่างตรงไปตรงมาว่า “ไม่ถ่ายละครแล้ว แต่ยังรับเป็นพรีเซ็นเตอร์อยู่” เพราะเขาสัญญากับภีมพลไว้แล้ว

ในขณะนี้เอง เขมินทราเข้ามาในประตูคลับบานใหญ่เพียงคนเดียว และต้องตกตะลึงอีกครั้งกับการตกแต่งภายใน มันช่างว่างเปล่า การจัดวางแบบนี้มันจะไม่จัดจ้านเกินไปหน่อยเหรอ？

เขาเลยจะไม่แสดงละครอีกต่อไปแล้วเหรอ?

เขาต้องการที่จะขยายธุรกิจของเขาที่นี่เหรอ?

เมื่อเดินไปเรื่อยๆ เขมินทราก็ได้ยินเสียงหัวเราะ ดังนั้นเธอจึงก้าวไปข้างหน้า

เป็นคนแรกที่สังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังมา ซึ่งอยู่ตรงทางเข้าร้านอาหาร เขาส่งสัญญาณให้สมาชิกในทีมที่อยู่ข้างๆ มองไปที่ตรงนั้น และหลังจากนั้นสายตาของทุกคนก็ค่อยๆ จับจ้องมาที่เขมินทรา

ภายในห้องอาหารที่เดิมทีครื้นเครงก็เงียบลงทันที

ไวศิษฎ์ตกใจเล็กน้อย สายตาของเขามองตามทุกคน

ครั้นเห็นเขมินทราเดินเข้ามาทางนี้ด้วยท่าทีน่าหลงใหล เท้าทั้งสองข้างของเธอสวมรองเท้าส้นสูงประดับเพชร ผมของเธอม้วนงอแบบปล่อยสบาย ๆ และมีรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า ภายใต้แสงไฟอ่อน ๆ เธอช่างงดงามและมีเสน่ห์

ในสายตาของเธอมีเพียงไวศิษฎ์ เมื่อจ้องมองมาที่เขาครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินเข้าไปหาเขา

ดวงตาดำสนิทของไวศิษฎ์หรี่ลงเล็กน้อย มันลึกล้ำเสียจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง เมื่อเขาเห็นเธอ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาถอนสายตาและจิบไวน์ไปอึกหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอับอาย

“เฮ้ย นั่นใช่เขมินทราหรือเปล่า？”ฟ่างเอ่ยอย่างตื่นเต้น “เทพธิดาของฉัน!" ในที่สุดเขาก็รู้สึกตัวและทำลายความเงียบลง

สมาชิกในทีมกว่าสิบคนรีบลุกขึ้นเพื่อช่วยเธอหาเก้าอี้ "เชิญนั่งครับ เชิญนั่ง!"

"เพื่อนของลูกพี่ก็เป็นเพื่อนของเราด้วย! ผมขอเรียกพี่ว่าพี่เขม์ได้หรือเปล่าครับ？”

“ทำไมอยู่ดีๆ ถึงไปเรียกเธอว่าพี่ล่ะ？เธออาจจะเด็กกว่านายก็ได้ แค่เธอเดบิวต์ก่อนเองนี่！”

“ใช่ๆๆ พี่นี่ปากไม่ดีเลย มาครับ น้องเขม์ มานั่งข้างพี่สิครับ！”

วัยรุ่นกลุ่มนี้มีความกระตือรือร้นขึ้นมาอย่างไม่มีใครเกิน และพวกเขาก็มุ่งความสนใจไปที่เธอทันที