บทที่ 576 ไปสุสานฝังศพ

สถานการณ์เงียบลงทันที และทุกสายตาจับจ้องไปที่แผ่นหลังของเขา

เทียนเป็นคนแรกที่ตอบสนอง เขาตะโกนเรียก “ลูกพี่ ตอนนี้จะไปเล่นเกมอะไรล่ะพี่？ดื่มเหล้าก่อนสิ！”

“ใช่ครับ ลูกพี่！เกมเอาไว้เล่นตอนไหนก็ได้？ทำไมต้องไปเล่นตอนนี้ด้วย？”

เขาไม่ได้ตอบ แผ่นหลังนั้นหายไปที่หน้าประตู

เหล่าสมาชิกในทีมไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก ในสายตาของเขมินทราฉายแววเศร้า มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าทำไม ไวศิษฎ์ยังคงเกลียดเธอ

“พี่เขม์ พี่อยากไปใส่ใจเลยครับ ลูกพี่ของพวกเราเขาก็นิสัยแปลกประหลาดแบบนี้แหละ พี่เองก็น่าจะรู้”

“ให้พวกเราต้อนรับพี่ก็ไม่ต่างกันหรอกเนาะ มาๆ ดื่มสักแก้วเถอะครับ”

ริมฝีปากของเขมินทราฉายรอยยิ้ม แต่ในใจกลับรู้สึกแย่มาก เธอรับแก้วไวน์เอาไว้แล้วกระดกขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

เนื่องจากไวศิษฎ์ไปแล้ว ดังนั้นเขมินทราจึงไม่ได้อยู่ที่นี่นานนัก เธอวางแก้วลงลุกขึ้นและบอกลาสมาชิกในทีมจากนั้นก็จากไปพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

ใครจะรู้ว่าเธอผิดหวังแค่ไหน？

ระหว่างทางขับรถกลับบ้าน ในหัวใจของเขมินทรารู้สึกประหลาด เธอไม่ได้ทำอะไรเลย แต่เขากลับยังคงเกลียดเธอ？

เช้าวันรุ่งขึ้น

ไวศิษฎ์ตื่นเช้ามาก แต่เหล่าสมาชิกในทีมยังไม่ตื่น ดังนั้นเขาจึงเดินเบาๆลงไปข้างล่าง

“คุณชายศิษฎ์……” พี่กุ้งแปลกใจเล็กน้อย “ทำไมคุณถึงตื่นเช้าขนาดนี้ล่ะคะ？” ชั้นล่างในห้องโถงยังไม่ได้เปิดไฟ

ไวศิษฎ์ก็เพิ่งเห็นพี่กุ้งเดี๋ยวนี้เอง เขาชะงักฝีเท้า “อรุณสวัสดิ์”

“คุณจะออกไปข้างนอกเหรอคะ？” เธอเห็นว่าเขาพาดเสื้อคลุมไว้ในอ้อมแขน และอากาศข้างนอกก็เย็นเล็กน้อย

“อืม จะไปข้างนอก”

เขาไม่ได้บอกว่าจะไปไหน เธอเองก็ไม่ได้ถาม

ผ่านไปสักครู่หนึ่ง ไวศิษฎ์ก้าวฝีเท้าไปข้างหน้าอีกครั้ง พี่กุ้งกลับยังคงเอ่ยถาม “แล้วคุณจะกลับมาทานอาหารเช้าหรือเปล่าคะ？”

เขาครุ่นคิด “กลับ”