บทที่ 579 โอบเธอเข้าสู่อ้อมกอด

นุชวราเงยสายตาขึ้นมอง หัวใจของเธอเอ่อไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวด แต่เธอก็ยังตอบอย่างสงบนิ่ง “เธอเลิกงานไปแล้ว”

เลิกงานไปไหน？อยู่ที่ไหน？

วริศรู้สึกว่าวันนี้เธอแปลกไปมาก จึงเอ่ยถาม “เธอเป็นอะไร？เธอได้มาพูดอะไรกับคุณหรือเปล่า？”

คำพูดนี้ทำให้นุชวราฟังออกถึงความกังวลใจ

เธอกล่าว “มีคนในบริษัทลือกันว่าพวกคุณกำลังจะแต่งงานสายฟ้าแลบ แต่เธอปฏิเสธว่าไม่ใช่ บางที... เธออาจจะพยายามจะตีตัวออกหากจากคุณนะคะ”

วริศพูดอะไรไม่ออกสำหรับข่าวลือดังกล่าวที่ไม่มีมูล

เขาไม่ได้กล่าวอะไรให้มากความ หันหลังแล้วเดินจากไป

ในขณะนี้เอง ที่ห้องโถงชั้นหนึ่งเบญญาก้าวออกจากลิฟต์ แล้วก็เดินออกไปจากห้องโถง

น่าโมโหจริงๆ อยู่ดีๆ ข่าวลือบ้าๆ อะไรไม่รู้ก็เเพร่ออกไป？ มันจะมากเกินไปแล้วนะ!

แต่งงานฟ้าแลบอะไรกัน？

เห็นๆ กันอยู่ว่าเขาไม่ได้ออกเดทอะไรเลยด้วยซ้ำ แล้วเขาจะแต่งงานได้ยังไง? คนพวกนี้มีสมองกันหรือเปล่า？

เมื่อเดินออกจากประตูกระจกหมุนในห้องโถง เบญญาถูกภาพเหตุการณ์ด้านนอกทำให้หวาดกลัวมากเสียจนต้องชะงักฝีเท้า

“เบญ！ออกเดทกับผมเถอะนะครับ！” ชายร่างท้วมที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเธอ เดินเข้ามาหาเธอพร้อมดอกกุหลาบช่อใหญ่ในมือ และยังยัดเยียดดอกไม้มาใส่ไว้ในอ้อมแขนของเธอด้วย

“ไม่ๆๆๆๆๆ！”เบญญาถอยหลังด้วยความตกใจ เธอผลักดอกไม้ออกด้วยมือทั้งสองข้างของตน “แดน！ทำไมนายถึงตามฉันมาถึงที่บริษัทเลยเนี่ย？”

“ใช่สิ! ฉันตามหาเธอตั้งนาน! หลังจากสอบถามคนนู้นคนนี้ทั่วไปหมด ฉันถึงได้รู้ว่าเธอทำงานที่นี่！”ชายร่างท้วมหอบดอกกุหลาบ พลางเอ่ยด้วยความยินดี “เธอแต่งงานกับฉันได้ไหม？ฉันจะดูแลเธอไปตลอดชีวิตอย่างดีที่สุดเลย！”

วินาทีถัดมา บริเวณใต้บันไดไม่ไกล ชายสี่คนก็คลี่ป้ายทั้งสองผืนออก！

ข้างบนเขียนว่า เบญแต่งงานกับฉันนะ！

เมื่อเห็นภาพนี้เข้า เบญญาโกรธมากจนแทบอาเจียนออกมาเป็นเลือด！

ข้างหลังเธอค่อยๆ มีเสียงวิจารณ์ดังขึ้น เธอไม่มีเวลาที่จะหันไปมอง เธอตะโกนใส่ชายร่างท้วมว่า “นายบ้าไปแล้วเหรอ！”เธอโกรธจริงๆ แล้ว“ไปให้พ้น！ หยุดสร้างปัญหาได้แล้ว！”

ปากประตูทางเข้าห้องโถงด้านหลัง เหล่าพนักงานของบริษัทที่เห็นเหตุการณ์ก็มีความสงสัยมากมาย