บทที่ 586 บอกว่าไม่มีทางลืมตลอดชีวิตไม่ใช่เหรอ?

“ขอบคุณพี่ญาณีที่เป็นห่วงค่ะ หลังแม่ฉันผ่าตัดก็ฟื้นฟูได้เร็วมาก” ในใจเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจต่อเธอ

“งั้นก็ดีแล้ว” ญาณีที่มีจุดประสงค์หนักแน่นก็เข้าประเด็นอย่างฉับไว “ตอนนี้เธอมีเวลาไหม? ไปดื่มกาแฟกันดีไหม? ฉันจะรอเธอ” พูดจบ เธอก็วางสายทันที

ไม่ให้โอกาสนุชวราปฏิเสธใดๆ

นี่คือส่วนปราดเปรื่องของญาณี เพราะเธอรู้ว่านุชวราต้องมา

แต่นุชวราไม่อยากไปเลย เพิ่งโดนปฏิเสธการสารภาพรัก ไม่บอกก็รู้ว่าอารมณ์ไม่ดีมาก

แต่ญาณีมีบุญคุณต่อครอบครัวเธอ

นุชวราทำได้แค่จัดการอารมณ์ให้ดี ไปห้องทำงานข้างๆ เพื่อขอลางานครู่เดียวกับผู้ช่วยวริศก่อนจะไป แน่นอนว่าเธอไม่ได้บอกเหตุผล

สิบกว่านาทีต่อมา ภายในListen Coffeeที่ตั้งอยู่ระหว่างสองบริษัท

เมื่อนุชวราเข้าไป ญาณีก็มาถึงแล้ว

เธอสั่งลาเต้มาแล้วสองแก้ว อมยิ้มมองหญิงสาวที่เดินเข้ามา “เป็นอะไร? สีหน้าเธอไม่ค่อยดี?”

“ไม่มีอะไรค่ะ” นุชวราฝืนยิ้มอย่างเป็นสุข แล้วนั่งฝั่งตรงข้าม

“ช่วงนี้เธอเหนื่อยเกินไปใช่ไหม? เพิ่งกลับมาจากอำเภอก็ทำงานแล้ว ไม่ได้พักผ่อนใช่ไหม?”

นุชวราส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไรค่ะ คุณเรียกฉันออกมามีอะไรเหรอคะ? ช่วงนี้งานฉันยุ่งมาก อยู่นานเกินไปไม่ได้”

“ฉันก็เหมือนกัน” ใบหน้าญาณีมีรอยยิ้ม “ดื่มกาแฟสักแก้วก็ไปแล้ว เดี๋ยวขับรถไปส่งเธอ”

“ไม่ต้องค่ะ ฉันเรียกรถไปเองก็ได้” นุชวราปฏิเสธ

ญาณีเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว “อ่อ โอเค” นี่เธอกำลังหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดความสงสัย

แต่ก็ยังมองออกว่าเธออารมณ์ไม่ดี ญาณีสังเกตสีหน้าเธออย่างรอบคอบ “เธอร้องไห้มาเหรอ? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ถูกถามขึ้นมา ในใจนุชวราก็อึดอัดจนลนลาน

ในสมองเธอมีแต่ร่างวริศ “ฉัน……ฉันสารภาพรักกับเขาแล้วค่ะ”