บทที่ 634 หึงเหรอ?

มันทำให้วริศนึกถึงใบหน้าของไวศิษฏ์ขึ้นมา

เขาก้าวถอยหลัง ปิดประตูลงเงียบๆ แล้วกลับมานอนลงบนเตียง จากนั้นก็ตะโกนไปทางประตูว่า “ผมหิวน้ำ！”

หญิงสาวใส่หูฟังนั่งขัดสมาธิดูซีรีส์อยู่บนโซฟา จากนั้นก็ได้ยินเสียงเขาแว่วๆ เธอจึงถอดหูฟังออก แล้วหันไปมองทางประตู “คุณได้เรียกฉันหรือเปล่า?”

“ก็ใช่ไง?” วริศเอ่ยขึ้น “ถ้าไม่ใช่ผมเรียกแล้วจะเป็นใคร?”

เบญญาลุกขึ้นยืน “มีอะไรหรือเปล่า?”

“ผมคอแห้ง อยากดื่มน้ำ!”

“ได้ๆ รอแป็บหนึ่ง” เธอวางโทรศัพท์ลง แล้วรีบลุกขึ้นไปเอาน้ำให้เขา

จากนั้นก็เปิดประตูเดินถือแก้วน้ำเข้ามา พร้อมกับเปิดไฟ “อ่ะ นี่น้ำ”

วริศดันตัวลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปรับแก้วน้ำจากมือเธอมาถือไว้ แล้วค่อยๆยกขึ้นดื่ม…..ในใจก็คิดว่า อีกเดี๋ยวยัยนี้ก็จะไปดูซีรีส์ต่อสินะ?

“ดึกขนาดนี้แล้วทำไมคุณยังไม่นอน?” เมื่อดื่มน้ำเสร็จวริศก็เงยหน้ามองเธอ “พรุ่งนี้คุณยังต้องตื่นเช้ามาทำอาหารให้ผมอีกนะ”

“ไม่ต้องห่วง ฉันตื่นทันอยู่แล้ว” หญิงสาวเอ่ยพูดยิ้มๆ “มีตอนใหม่ ฉันไล่ดูอีกแป็บก็จบแล้ว”

แววตาของวริศแฝงไปด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าต้องแสดงอาการออกไปยังไง

เบญญากะพริบตาปริบๆ “คุณอย่ามองฉันอย่างนี้สิ ฉัน….ฉันรู้ว่าคุณกำลังบาดเจ็บ แต่…ฉันดูหรือไม่ดูคุณก็บาดเจ็บไปแล้วนี่นา” เธอรู้สึกได้ถึงความไม่พอใจของเขา

จากนั้นเธอก็ยกมุมปากขึ้น “แล้วก็ ดินแดนถูกจับคุมขังแล้ว ถือว่าฉันเอาคืนแทนคุณแล้ว เท่ากับว่าหายกันแล้วหรือเปล่า?”

“หยุดดูได้แล้ว” วริศเอ่ยพูดกับเธอด้วยสีหน้าจริงจัง “จนกว่าแผลของผมจะหายดี”

“.......” เธอหมดคำจะโต้แย้ง ตอนแรกว่าจะถามว่าทำไม สองเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกัน?

แต่พอนึกขึ้นมาได้ว่าเขาคือผู้บาดเจ็บ แถมยังบาดเจ็บเพราะเธออีก เบญญาจึงยอมโอนอ่อนแต่โดยดี “ก็ได้”

จากนั้นเธอก็หมุนตัวเดินออกไป วริศฮึดฮัด นี่ไม่คิดจะบอกฝันดีกันเลยเหรอ?

ในตอนที่เขากำลังจะเอนตัวนอนลง ก็เห็นเธอเดินถือโทรศัพท์เข้ามา “เอาไป！” เธอพูดพร้อมกับวางโทรศัพท์ไว้บนหัวเตียงอย่างรู้งาน “ฝันดี”