บทที่ 635 ทำไมต้องหลบ?

สายตาเรียบนิ่งของนภาลัยเจือปนไปด้วยรอยยิ้ม แถมยังดูน่ามองและอ่อนโยนแปลกๆ

ซึ่งมันทำให้ญาณีประหลาดใจ เธอจึงเดินมาหยุดตรงหน้าอีกฝ่าย “........” เพื่ออ่านความคิดของอีกฝ่ายให้ออก

“คุณนภา ดูนี่! ผักเป็ด！”

จู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งโผล่มาจากด้านหลังของญาณี กำลังวิ่งเข้ามาหานภาลัย พร้อมกับโชว์ผักป่าในมือให้ดู

ญาณีหันไปมองผู้หญิงคนนั้น จึงได้รู้ว่าสายตาอ่อนโยนของนภาลัยเมื่อสักครู่มาจากการที่เธอมองผู้หญิงตรงหน้า

จากนั้นนภาลัยก็เดินเฉียดไหล่เธอไป แล้วสองคนนั้นก็หมุนตัวเดินออกไปพร้อมกัน “งั้นวันนี้เราเอาผักนี้ไปทำอาหารกินดีไหม?”

“ดีๆ! ต้องอร่อยมากแน่ๆ！”

เมื่อมองตามแผ่นหลังของพวกเธอ รอยยิ้มของญาณีก็แข็งค้าง ในใจรู้สึกฮึดฮัดที่ถูกนภาลัยมองข้าม！

“ทุกคน เรากลับเลยดีไหม? เล่นกันมานานพอสมควรแล้ว กลับไปหาอะไรเติมท้องดีกว่า” มีคนเอ่ยเสนอให้กลับ

“ดีๆ กลับกันเถอะ！”

อันที่จริงพวกเขามาที่นี่นานพอสมควร ตั้งแต่ตีห้าก็ออกเดินทางแล้ว

คนที่อยู่ในน้ำก็เริ่มทยอยขึ้นฝั่ง เตรียมตัวกลับ

พวกเขาเดินผ่านญาณีไป บางคนถึงขั้นเดินชนไหล่ อย่างกับเห็นเธอเป็นมนุษย์ล่องหน

ไม่เพียงแค่เห็นเธอเป็นมนุษย์ล่องหนคนเดียว แต่กับทีมงานของเธอก็ด้วย มองข้ามกันอย่างสมบูรณ์แบบ

“........” สิ่งนี้ทำให้ญาณีที่แข็งแกร่งมาตลอดรู้สึกเสียหน้า

ตอนที่คนพวกนี้ยังอยู่ที่บริษัทต่างก็เรียกเธอว่าท่านประธานอย่างนั้นท่านประธานอย่างนี้ แถมยังเคารพนอบน้อมสุดๆ

กลุ่มของนภาลัยเดินออกไปไกลแล้ว…..แถมพวกเขายังช่วยพยุงและช่วยจับกันและกัน

“พวกนั้นมาทำไม” หลังจากเดินออกมาไกลแล้ว ในที่สุดก็มีคนเอ่ยแขวะออกมา “คิดว่ามาแล้วจะออกแบบผลงานดีๆเหมือนเราได้เหรอ?”

เมื่อประโยคนี้ถูกพูดออกมา ทุกคนก็หัวเราะเยาะ แววตาที่มีต่อญาณีมีแต่ความดูถูกดูแคลน

ด้านนภาลัยกลับกำลังคิดอีกเรื่อง ใครเป็นคนปล่อยข้อมูลออกไป? ฝั่งนั้นตามมาในตำแหน่งที่ตั้งเป๊ะขนาดนี้ ไม่น่าจะใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ