บทที่ 640 ผิวหนังลอก

“หนึ่งวันก่อนพวกเขากลับมา” เขาคิดมาแล้ว “เราไปกันตั้งแต่เช้า จะได้ไปดูน้ำตกตอนดวงอาทิตย์กำลังตกดิน วันที่สองเดี๋ยวพากินบาร์บีคิว ที่นั่นมีอุปกรณ์ครบครัน”

“ทำไมจู่ๆใจดีอย่างนี้ล่ะ?” เธอดีใจมาก

“ผมก็ใจดีมาตลอดนั่นแหละ” วริศยิ้มร่า “คุณไม่เห็นเอง”

เบญญายิ้ม เธอดีใจมากๆ “ในที่สุดก็จะได้พักที่บังกะโลสักที ว่าแต่นุชวราไปด้วยไหม?”

“เธอจะไปทำไม?” วริศกลอกตา “ผมไม่ได้จะพาเธอไปด้วยสักหน่อย นี่ไม่ใช่สวัสดิการของบริษัทนะ ผมแค่จะพาคุณไปเที่ยวเฉยๆ”

“ก็ได้” เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ในใจของเธอก็รู้สึกอบอุ่นแปลกๆ จากนั้นก็ก้มหน้าดูซีรีส์ต่อ

ในตอนที่รถขับมาถึงหมู่บ้านฟ้าสาง วริศก็เอ่ยพูดกับเธอว่า “คุณกลับคนเดียวก่อน ผมจะออกไปทำธุระนิดหน่อย เดี๋ยวกลับมา”

“ธุระอะไร?” เธอเอ่ยถามในทันที

เขากล่าว “เรื่องงานนี่แหละ”

“อ่อ โอเค”

เมื่อมาส่งเธอใต้ตึก เขาก็มองตามเธอเดินขึ้นตึกจากนั้นถึงได้ขับรถออกไป

เมื่อมาถึงคอนโด เบญญาที่กลัวความสูงมาตลอดไม่กล้าเดินไปดูรถอีกฝ่ายที่ริมหน้าต่าง

เธอเดินเข้ามาในห้องนอน ก็เห็นเสื้อที่เขาถอดไว้บนโซฟา เขาลืมเอาเข้าเครื่องซักผ้าเหรอ?

เพราะเห็นแก่ที่เขากำลังบาดเจ็บ เธอจึงหยิบเสื้อไปวางที่เครื่องซักผ้าให้

เธอกลับด้านเสื้อ จากนั้นก็วางเสื้อผ้าลงในเครื่อง ใส่ผงซักฟอกตามลงไป แล้วกดปุ่มให้เครื่องทำงาน ทว่าเครื่องซักผ้ากลับไม่ขยับเลยสักนิด แม้แต่น้ำก็ยังไม่เข้า?

“พังแล้วเหรอ?” เธอสงสัย พร้อมกับดูรอบๆเครื่องซักผ้าอย่างไม่ค่อยชำนาญนัก จากนั้นก็ลองกดปุ่มทำงานอีกครั้ง แต่เครื่องซักผ้าก็ยังนิ่งสนิทเหมือนเดิม

เบญญาคิดอะไรอยู่สักพัก ก็ไปหยิบกะละมังมาอันหนึ่ง แล้วหยิบเสื้อที่โยนลงไปในเครื่องขึ้นมา จากนั้นก็เติมน้ำในกะละมัง แล้วใช้มือซักเสื้อผ้าให้เขา

เบญญาทำมันอย่างเงอะงะ เพราะที่บ้านมีป้าแม่บ้านคอยดูแลเรื่องเสื้อผ้าให้ ขนาดตากผ้าเธอยังไม่เคยตากเองเลย

เธอใส่ผงซักฟอกเพิ่มลงไปอีก จนตอนนี้ในกะละมังเต็มไปด้วยฟอง

พอซักเสร็จเธอต้องใช้น้ำเปล่าล้างตั้งหลายรอบ…..เพราะมือแช่อยู่ในน้ำนานเกินไป ผิวหนังบริเวณนิ้วมือของเธอจึงเริ่มเหี่ยว