บทที่ 641 ลูกคิดของภีมพล

“เบญ อุ่นนมให้ผมหน่อยได้ไหม”

เสียงของวริศดังออกมาจากห้องหนังสือ เบญญาหยุดละคร นึกถึงภาพที่เขาบังขวดไวน์ให้ตัวเอง เธอจึงลุกขึ้นแล้วตอบรับเขา “ได้ ฉันจะไปอุ่นเดี๋ยวนี้”

เขาคงทำงานยุ่งมากใช่ไหม?

อุ่นนมไปให้เขา “รีบดื่มซะ” เดิมทีเธอไม่ใช่คนละเอียดอ่อน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเขา เธอกลับแสดงความอ่อนโยนออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“ขอบคุณ”

ต่อมา วริศไม่หิวก็กระหาย หรือไม่ก็ไม่สบายตัว ให้เธอช่วยนวดไหล่ให้ตัวเอง แผลที่หลังคันก็ให้เธอทายาแก้อักเสบให้...

“นี่ คุณตั้งใจไม่ให้ฉันดูละครดีๆใช่ไหม” เบญญาถามพร้อมกับเก็บกล่องยา เพราะเธอรู้สึกว่าเขาจงใจ

วริศถูกจับได้ เขาพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน “ไม่ใช่ซะหน่อย” เขาปฏิเสธ

เธอมองเขา แต่ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเขา ถือกล่องยาแล้วหันหลังเดินออกไป

เธอเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วล็อกประตู นอนลงบนเตียงดูละครต่อ

กลิ่นหอมจางๆบนตัวเขาออกมาจากผ้าห่ม เธอตั้งใจดม มันหอมจริงๆ

ตอนกลางคืน ที่น้ำตกลอซีรา

ในบ้านไม้ที่สว่างไสว นภาลัยเปิดคอมพิวเตอร์ เธอนั่งติดตามสถานการณ์ปัจจุบันของอุตสาหกรรมเครื่องประดับบนโต๊ะ

ธุรกิจเครื่องประดับปีนี้แย่กว่าทุกปีที่ผ่านมา หลายบริษัทมีสินค้าตกค้างกว่าครึ่งปี ถึงแม้จะทำการตลาดอย่างหนักหรือลดราคามันก็ขายได้ไม่กี่ชิ้น...

บางคนถึงขั้นไม่มีเงินจ่ายเงินกู้ บางคนถึงขั้นกระโดดตึก... ทุกคนเครียดเกินไป

กำไรประจำปีของบริษัทที่เคยผลิตเครื่องประดับลดลงกว่า56% ถูกรายงานบนอินเทอร์เน็ต สามารถสังเกตเห็นภาพรวม

แต่นภาลัยยังมั่นใจอนาคตของทีเอ็ม กรุ๊ป เพราะพวกเขามีแบรนด์และดีไซเนอร์ที่เก่ง

เธอใช้ปากกาจดบันทึกเป็นครั้งคราว กำลังศึกษาอย่างตั้งใจ ใช้สติปัญญาและเหตุผลของเธอในการวิเคราะห์ เพื่อสำรวจเส้นทางให้ทีเอ็ม กรุ๊ป

ก่อนเข้านอน ภีมพลวิดีโอคอลมา

ในวิดีโอ เขาถือแก้วไวน์แดงยืนอยู่ตรงหน้าต่าง พูดเบาๆว่าคิดถึงเธอ แล้วยังบอกเธอว่าลูกๆอยู่ที่รีพัลส์เบย์ วิลล่าอย่างมีความสุข