บทที่ 653 มองกรินทร์จนเหม่อลอย?

เดิมทีใช้เวลาขับรถสองชั่วโมง เพียงครึ่งชั่วโมงก็ขับถึงแล้ว มือเซียนก็ยังเป็นมือเซียน

ไฟรถสาดส่องไป รถแล่นมาจอดในลานบ้านด้านหน้าคฤหาสน์กรินทร์อย่างมั่นคง

นภาลัยโทรมาหาแล้ว กรินทร์จึงเตรียมการไว้ล่วงหน้า

บอดี้การ์ดลงจากรถไปเปิดประตูรถอย่างรวดเร็ว วริศอุ้มเบญญาลงจากรถพุ่งตัวเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว!

กรินทร์ต้อนรับที่หน้าประตูห้องรับแขก “ทางนี้!” จากนั้นก็หันหลังนำทาง

“สวัสดีครับคุณหมอกรินทร์” วริศเดินตามเขาเข้าไปในห้องผ่าตัด ไฟด้านในสว่างไสว อุปกรณ์ครบครันเหมือนโรงพยาบาล แต่มีความอบอุ่นเหมือนบ้าน

แม้แต่กล่องยาที่ครบครันสมบูรณ์แบบก็เปิดไว้แล้ว กรินทร์สวมถุงมือปลอดเชื้อแล้วเช่นกัน

“วางเธอบนเตียง” กรินทร์เตรียมการเย็บ ช่วยเธอทำแผลอย่างรวดเร็ว

วริศยอมทำตาม วางเบญญาลงบนเตียงแผ่วเบา แต่เธอยื่นมือมาคว้าคอเขาเอาไว้ ในดวงตาเผยความหวาดกลัว

รู้สึกได้ถึงความเครียดและความหวาดกลัวของเธอ วริศนั่งลงขอบเตียง และกุมมือเธอไว้แน่น มอบแววตาให้กำลังใจอันเด็ดเดี่ยวให้เธอ “ไม่เป็นไรนะ ฉันจะอยู่กับเธอ”

กรินทร์ทำแผลแล้ว การเคลื่อนไหวเขานุ่มนวลแต่รวดเร็วมาก

อาจารย์บอกว่าไม่รู้เป็นงูอะไร เขาสังเกตและตัดสินด้วยตาเปล่า จากนั้นก็นิยามมันไว้ในใจ

งูตัวนี้มีพิษ!

เขาจึงฉีดเซรุ่มให้เธอทันที

จากนั้นก็เล็มแผลให้เธอ……ป้องกันไม่ให้พิษกระจายไปรอบๆ

วริศเอื้อมมือไปปิดตาเบญญา “เธออย่าดู” เขาเองก็แข็งใจดูไม่ลงเช่นกัน

คงฉีดยาชาไปแล้ว เบญญาไม่รู้สึกเจ็บปวด

กรินทร์ใช้มีดขุดปากแผล เลือดแดงเข้มไหลลงมา หยดลงกระโถนบนพื้น เห็นแล้วน่ากลัวมาก

รู้สึกได้ถึงร่างกายเธอสั่นสะท้านอย่างรุนแรง วริศกุมมือเธอไว้แน่น

“ไม่ได้ ฉันกลัว!” เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ พลิกตัวมาโอบเอววริศเอาไว้ เอาหน้าซุกระหว่างเอวเขา

วริศหัวใจสั่นเทาเล็กน้อย……สองวินาทีต่อมา ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาสัมผัสผมเธอ ตอนนี้ความรู้สึกหนักหน่วงในใจเขากลายเป็นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ