บทที่ 652 เขากำลังปวดใจ

เห็นขาขวาเธอถูกงูกัด เจ็บจนใบหน้าน่าเกลียด อ้าปากค้างด้วยความตกใจอย่างต่อเนื่อง

“ขอโทษ ฉันช้าไปก้าวหนึ่ง” เขาอุ้มเธอขึ้นมาในแนวนอน ตำหนิตัวเองอยู่ตลอด แล้วรีบวิ่งไปที่กระท่อม!

“เจ็บ……” เบญญากุมเข่าน้ำตาคลอเบ้า คิ้วขมวดแน่น ร่างกายเกร็ง ยังไม่เคยสติจากความตื่นตระหนกเมื่อครู่นี้

“เกิดอะไรขึ้น?”

ในลานบ้าน ทุกคนเห็นวริศอุ้มเธอมาด้วยความรีบร้อน หน้าอกหดตัว ดวงตาเผยความกังวลออกมา

“เบญถูกงูกัด!!” วริศใจร้อนเหมือนไฟไหม้ แทบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

นภาลัยพุ่งออกมาจากกระท่อม เธอในฐานะหมอคนหนึ่ง ความสามารถแข็งแกร่งที่สุดในภาวะฉุกเฉิน แค่เห็นเธอคว้า ‘ต้นตีนกบ’ ที่เหลืออยู่มุมกำแพง ฉีกใบวางไว้บนมือแล้วถูมัน “พวกเธอขึ้นรถ! เร็วเข้า!”ขฌ จากนั้นก็บอกบอดี้การ์ดคนหนึ่งว่า “นายไปส่งพวกเขาที่บ้านคุณหมอกรินทร์! บนเขามีงูพิษเยอะดท จะประมาทไม่ได้!”

“ครับ คุณนายนภา”

บอดี้การ์ดเปิดประตูรถเบาะหลังอย่างรวดเร็ว วริศอุ้มเบญญาเอียงตัวเข้าไปนั่ง

นภาลัยตามมาทายาสมุนไพรบริเวณที่เธอถูกกัดได้รับบาดเจ็บ วริศยื่นมือไปจับเอาไว้

“งูอะไร?” นภาลัยยกสายตาขึ้นถาม “รู้ไหม?”

“ฉันไม่รู้จัก” วริศตอบ

เบญญาขมวดคิ้วแน่น “ฉันก็ไม่รู้” ร่างเธอสั่นระริก ความหวาดกลัวโอบล้อมเธอ

“ไปหากรินทร์!” ร่างนภาลัยถอยหลังไปหนึ่งก้าว รีบปิดประตูรถ แล้วบอกบอดี้การ์ดที่นั่งเบาะคนขับว่า “ขับรถระวังความปลอดภัยด้วย!”

“ครับ” รถสตาร์ท

“วริศ นายดูแลเธอให้ดีนะ ฉันจะโทรหากรินทร์!” เธอตะโกนไปทางรถ

“ครับ”

รถขับแล่นออกไปต่อหน้าทุกคน!

ทุกคนในลานบ้านวิตกกังวลมาก รู้สึกนึกกลัวในภายหลัง! มองใต้เท้าตัวเองกันหมด

“มีงูด้วยเหรอเนี่ย……คุณพระ” มีคนรู้สึกแผ่นหลังเย็นวาบ

“ฉัน……เมื่อคืนฉันไปนั่งที่นั่นครึ่งชั่วโมง ตอนกลางคืนด้วย” คิดแล้วก็นึกกลัวภายหลัง

“น่ากลัวเกินไปแล้ว”