บทที่ 651 วริศ มีงู

ในสายตาช่างภาพ เขาสองคนเหมือนคู่รักคู่หนึ่ง

เบญญาได้ยินคำพูดวริศ เธอก็ไม่ได้ลงน้ำ “น้ำตกนี่สูงร้อยเมตรใช่ไหม?” แหงนมองน้ำตกสง่างามที่อยู่ไม่ไกล แล้วถามขึ้น “ข้างบนมีแม่น้ำเหรอ? ยอดเขามีน้ำได้ยังไง?”

วริศยืนนิ่งข้างกายเธอ “นี่คือปาฏิหาริย์ของน้ำตก น้ำไม่มีวันหยุดไหล” มองไปรอบๆ เขาพูดขึ้นอีกครั้ง “ที่นี่ไม่ได้ถูกทำเป็นธุรกิจ สภาพแวดล้อมทางนิเวศวิทยาดั้งเดิมยังคงรักษาให้คงอยู่ต่อไปโดยพื้นฐาน”

มองน้ำตกไหลตรงดิ่งลงมา เหมือนผ้าม่านเงินร่วงสู่พื้น ละอองน้ำสาดกระเซ็นขึ้นมาเป็นชั้น

มีต้นไม้เขียวขจีและดอกไม้สีแดงรอบๆ ภูเขา ไผ่เขียวสูงอร่าม ต้นไม้งอกงาม เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์สำหรับเที่ยวหยุดพักผ่อนที่เลิศล้ำอย่างแน่นอน

น้ำตกหลบซ่อนอยู่ท่ามกลางภูเขาที่ซ้อนกัน แม้จะห่างออกไปไกลมาก แต่อากาศโดยรอบก็ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นละอองน้ำ ทำให้รู้สึกถึงความโรแมนติกของธรรมชาติ

ด้านหน้ากระท่อมใต้ภูเขา

ทุกคนเตรียมอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว เริ่มทำอาหารเย็น

ส่วนใหญ่เป็นของป่า และมีกับข้าวของครอบครัวชาวนาบ้าง รสชาติดีกว่าซูเปอร์มาร์เก็ตหลายเท่า

เพราะวริศมา นภาลัยตั้งใจไปที่กระท่อมบ้านเจ้าของเพื่อซื้อไก่บ้านมาสองตัว ขอให้เจ้าของช่วยจัดการทำให้มันสะอาด แล้วตุ๋นซุปไก่บริสุทธิ์หนึ่งหม้อ

เมื่อวริศและเบญญาลงมาจากเขา พระอาทิตย์ตกบนขอบฟ้าย้อมเมฆเป็นสีแดง แต่ละชั้นงดงามสุดๆ

เห็นทุกคนกำลังยุ่งในลานบ้าน ควันอาหารลอยวนขึ้นมา กลิ่นหอมของอาหารโชยเข้าจมูก

“พวกเขาลงมาแล้ว!”

“มาเร็ว มาเร็ว! กินข้าวเย็นได้แล้ว!”

วริศและเบญญาเร่งฝีเท้าอย่างเลี่ยงไม่ได้

อาหารเย็นย่างมันเทศและข้าวโพด และผัดอาหารบ้านๆ เจ็ดแปดอย่าง มีผักป่าและมีผักที่บ้านเจ้าของปลูกเอง ไก่ตัวนั้นอร่อยเป็นพิเศษ เติบโตโดยการเลี้ยงแบบเรือนเปิดให้กินแมลง คุณภาพเนื้อจึงดีเป็นพิเศษ

นี่เป็นอาหารเย็นมื้อสุดท้ายในกระท่อมของทุกคน จึงให้ความสำคัญเป็นพิเศษ

“ต่อไปตอนพักร้อนเราค่อยมาอีกครั้งได้”

“ใช่ สภาพแวดล้อมที่นี่ดีจริงๆ”

“เหมือนดินแดนในอุดมคติเลยอ่า”

ภายในลานบ้าน ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะ กำลังทานอาหารเย็น พระอาทิตย์ตกอันงดงามส่องสว่างบนร่างพวกเขา ราวกับจะทำให้โครงร่างเลื่อมทอง