บทที่ 650 พิงอยู่ในอ้อมแขนของเขา

โดยเฉพาะหน้าร้อน การเล่นน้ำเท้าเปล่า ยืนตะโกนอยู่ใต้น้ำตก เป็นความเพลิดเพลินที่หาได้ยาก

ดังนั้นวริศและเบญญาจึงเดินขึ้นไปเรื่อยๆ มักจะเจอคนหนุ่มสาวที่เข้าๆออกๆ แล้วยังมีครอบครัวสามคนสี่คน

ถึงแม้อยู่ในเขาลึก แต่ก็ไม่รู้สึกโดดเดี่ยว

มีบันไดหินเป็นชั้นๆ ด้านหนึ่งติดภูเขา อีกด้านหนึ่งเป็นแม่น้ำ หินขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างแปลกๆอยู่กลางน้ำ มีคนขึ้นไปเหยียบบนนั้นเพื่อถ่ายรูป

ยิ่งเดินขึ้นไป ถนนบนเขาก็ยิ่งสูงชัน มีคนประคองราวบันได แล้วยังมีคนจับมือกัน

“จับมือผมดีกว่า” วริศพูด จากนั้นก็ยื่นมือให้เธอ

เบญญามองเขา แต่เธอก็ไม่ลังเล ยื่นมือเล็กๆออกไปจับมือเขา

ตอนที่พวกเขาสองคนจับมือกัน อุณหภูมิของฝ่ามือก็ส่งถึงกัน

ท่ามกลางลมเขาที่เย็นสบาย เบญญาเดินตามหลังวริศ ก้าวเดินบนก้อนหินสูงพวกนั้น มันชันเกินไป เธอไม่กล้ามองลงไปข้างล่าง

เสียงน้ำตกใกล้เข้ามาทุกที ยิ่งใกล้ยิ่งสวยงาม

ราวกับสัมผัสถึงละอองน้ำที่พ่นอยู่บนใบหน้า รู้สึกถึงความเย็น

“ระวังหน่อย บนบันไดหินเริ่มมีน้ำขังแล้ว เหยียบให้มั่น” วริศเตือนเธอ ตัวเองก้าวอย่างมั่นคง “คุณเหยียบตรงที่ผมเหยียบไว้ก็ได้”

เธอไม่พูดอะไร เพราะเธอกลัวความสูง

เธอไม่กล้ามองลงไปข้างล่าง มันชันเกินไป เธอกลัวจนเหงื่อออกฝ่ามือ

เสียงน้ำตกอยู่ใกล้แค่เอื้อม ยืนหยัดคือชัยชนะ

เงยหน้ามองก็เห็นน้ำที่ไหลลงมาจากยอดเขา เธอจับมือเขาแน่น ไม่อยากให้เขาดูถูกเธอ

ใต้น้ำตกคือบ่อน้ำขนาดใหญ่ น้ำที่ไหลลงมาจากบ่อน้ำกลายเป็นน้ำตกเล็กๆ รวมตัวกันเป็นบ่อน้ำเล็กๆ... จากนั้นก็ค่อยๆไหลลงไปก็กลายเป็นลำธาร

มีคนว่ายน้ำอยู่ในบ่อน้ำใต้น้ำตก บนฝั่งเป็นก้อนหินขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างแปลกๆ ข้างบนมีคนนั่งถ่ายรูปอยู่

วริศจับมือเบญญาเหยียบก้อนหินใหญ่ก้อนสุดท้าย ในที่สุดพวกเขาก็ปีนขึ้นมาได้แล้ว

แต่เธอกลับหน้ามืด โน้มตัวไปข้างหน้า และล้มเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

วริศตกใจ

เธอยื่นมือไปกอดเอวเขา “...” ขาอ่อนไปหมด