บทที่ 665 วริศหึงอีกแล้ว

“ไม่ไป” วริศพูดอย่างอ่อนโยน “ผมอยู่บ้านก็ทำงานได้”

“ภีมพลจะบ่นคุณนะคะ!” เธอขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วง “ฉันขอร้องล่ะ ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะเดากันสุ่มสี่สุ่มห้า”

“เดาอะไร?” วริศไม่สนใจ

แต่เธอกลับพูดว่า “เดาความสัมพันธ์ของฉันกับคุณนะสิคะ”

“...” วริศเงยหน้าขึ้น พวกเขามอหน้ากัน

เบญญาวิเคราะห์ “แค่ฉันอยู่บ้านคุณมันก็ทำให้คนอื่นสงสัยมากพอแล้ว ถ้าคุณไม่ไปทำงานเพราะฉันอีก คนอื่นจะคิดยังไง”

“ใครบอกว่าผมไม่ไปทำงานเพราะคุณ” วริศพูดอย่างเฉยเมย “ผมพักร้อนประจำปี ถึงแม้คุณไม่ได้อยู่ที่นี่ ผมก็ต้องหยุดอยู่ดี”

“...” เธอตกใจ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอคิดไปเองอย่างนั้นเหรอ

“อ๋อ!” เธอก้มหน้ากินอาหารเช้า “อย่างนั้นก็ดี”

วริศสีหน้าไม่สะทกสะท้าน และไม่พูดอะไรอีก

สุดท้ายเธอก็สบายใจ ผ่านไปสักพัก เธอก็ถามด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย “คุณไม่เด็กแล้ว ยังไม่คิดจะหาแฟนเหรอคะ”

วริศเงยหน้ามองเธอแต่ไม่พูดอะไร

“นี่ คุณคิดว่านุชวราเป็นยังไง” เธอยิ้มและถาม “พวกคุณทำงานด้วยกันมาตั้งนาน คุณไม่รู้สึกดีกับเธอสักนิดเลยเหรอ”

“คนที่ทำงานกับผมมีตั้งเยอะ ผมต้องรู้สึกดีกับพวกเขาหมดเลยเหรอ” วริศมองเธออย่างจริงจัง “แล้วทำไมคุณไม่มีแฟนล่ะ”

“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่มีแฟน” เธอพูด จากนั้นก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย

วริศหยุดชะงัก เขาเงยหน้ามองเธอ “คุณมีแฟนแล้วเหรอ ใครล่ะ”

“ไวศิษฎ์ไง!” เธอยิ้ม “ฉันชอบความรู้สึกที่เขาให้คนอื่น”

“พวกคุณคบกันแล้วหรือ” วริศไม่งง

“ไม่จำเป็นต้องคบกันซะหน่อย” เธอยิ้มแล้วตอบกลับ “มีผู้หญิงที่ชอบดาราตั้งเยอะแยะ พวกเธอเรียกเขาสามีทั้งวัน แม้แต่หน้าก็ยังไม่เคยเห็น ฉันคิดว่าความรัก บางครั้งมันก็เป็นเรื่องของคนคนเดียว ไม่เกี่ยวกับอีกฝ่าย”

ได้ยินแบบนี้ วริศก็รู้สึกโล่งใจ

แต่เขาก็ยังไม่พอใจ ทำไมเธอถึงแปลกคนขนาดนี้

เอาแต่ชอบไวศิษฎ์ วริศไม่พอใจมาก