บทที่ 664 ญาณีคิดผิด

“รักหมดเลย” ภีมพลอุ้มเธอเข้าไปในห้องนั่งเล่น แสงไฟสว่างสาดส่องมาที่พวกเขา

“รักหมดเลยไม่ได้นะคะ ต้องเลือกแค่คนเดียว คุณพ่อรักใครมากที่สุดคะ” ขวัญข้าวกะพริบตารอคำตอบของเขา

“รักขวัญข้าวมากที่สุด!” ภีมพลหอมแก้มเธอ

“เย้ คุณพ่อรักหนูมากที่สุด”

เสียงหัวเราะดังออกมาจากห้องนั่งเล่น

ในตอนนี้ คะนึงนิตย์ออกมาจากห้องน้ำ เห็นลูกชายและลูกสะใภ้กลับมา เธอก็ดีใจ “ผ้าไหม รีบขึ้นไปทำความสะอาดห้อง”

จากนั้นก็พูดกับภีมพลและนภาลับ “คืนนี้พวกเธอนอนที่นี่เถอะ”

ไม่รอให้พวกเขาพูด เด็กน้อยสองคนก็เริ่มยื้อพวกเขาไว้แล้ว

“คุณพ่อคุณแม่ คืนนี้นอนที่นี่เถอะนะคะ”

“ได้ๆๆ” สามีภรรยาพูดพร้อมกัน “นอนที่นี่ๆ” ทุกคนมีความสุขขนาดนี้

แชมป์กระโดดลงมาจากนภาลัย เขาจับมือเธอ เงยหน้าแล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า “คุณแม่ครับ ผมพาคุณแม่ไปดูสนามเด็กเล่น คุณย่าสร้างสนามเด็กเล่นให้เรา อยู่ที่สวนหลังบ้านครับ”

“คุณพ่อคะ พวกเราไปดูด้วยดีกว่าค่ะ”

เด็กๆลากผู้ใหญ่สองคนออกไปข้างนอก นภาลัยหันกลับมา “คุณแม่คะ เราไปก่อนนะคะ”

“ได้ๆๆ” คะนึงนิตย์รีบสั่งคนรับใช้ที่อยู่ข้างๆ “ไปหั่นผลไม้ ไปชงชามาสิ นิ่งอยู่ทำไม”

“ค่ะ คุณนาย” พวกเขาเองก็ดีใจ จึงมัวแต่เหม่อลอย

สองสามีภรรยาถูกลูกๆลากออกไปจากห้องนั่งเล่นอย่างมีความสุข พวกเขาวิ่งเหยาะๆไปสวนหลังบ้าน

“เร็วเข้า ใกล้ถึงแล้วครับ”

เมื่อเห็นเครื่องเล่นขนาดใหญ่ นภาลัยที่เคยเห็นอะไรมาตั้งมากมายก็ตกใจ หมดไปเท่าไหร่เนี่ย?

ความตั้งใจนี่... มันหายากจริงๆ

“นี่คือของขวัญจากคุณย่าครับ”

“คุณย่าสร้างให้พวกเราโดยเฉพาะ ข้างในสนุกมากเลยคะ”

“คุณแม่ครับ ผมอยากอยู่บ้านคุณย่าไปตลอด คุณย่าดีกับเรามากเลยครับ”

“คุณแม่คะ คุณย่ารักพวกเรามากเลย”

ได้ยินลูกๆพูดแบบนี้ นภาลัยก็อุ่นใจ เธอเองก็ประทับใจ ทุกอย่างกำลังดีขึ้น ต่อไปพวกเขาต้องมีความสุขมากขึ้นแน่นอน

ภายใต้แสงจันทร์ พ่อแม่ลูกสี่คนจับมือกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มที่มีความสุข

คืนนี้ นภาลัยกับภีมพลนอนที่นี่