บทที่ 663 ช่วงเวลาแห่งความสุข

ในสถานที่หรูหรารอยัล NO.1 นุชวราทำตัวไม่ถูก ที่บ้านของวริศเธอก็เป็นเหมือนกัน

เธอคิดว่าตัวเองเกิดมาเป็นคนธรรมดา ใช้ชีวิตอยู่ชั้นล่างของสังคม และคนที่อยู่รอบตัวเธอล้วนแต่มีออร่าของตัวเอง

ความรู้สึกต่ำต้อยที่ควบคุมไม่ได้กำลังหลอกหลอนเธอ

ถึงแม้คุณนภาจะเห็นใจเธอ พูดคุยกับเธอ แต่พวกเธออยู่กันคนละโลก นุชวราเข้าใจดี

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง

ภีมพล นภาลัยและนุชวราลงไปชั้นล่าง

“ขึ้นรถเถอะ นุชว์” นภาลัยเปิดประตูหลังอย่างเป็นมิตร ราวกับพี่สาวข้างบ้าน

หลังจากนุชวราขึ้นไปบนรถ นภาลัยก็ขึ้นมาด้วย

ให้เธอนั่งเบาะหลังคนเดียว เธอจะอึดอัด

ภีมพลขับรถ เขาถามที่อยู่ของนุชวรา

“เกรงใจจังเลยค่ะ” นุชวราประหม่า เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา “ยังต้องให้พวกคุณไปส่ง”

“ไม่เป็นไร” ภีมพลจับพวงมาลัยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “มันเป็นทางผ่าน” นี่เป็นประโยคที่ประธานภีมพูดกับเธอมากที่สุด นอกจากเรื่องงาน

“...” เธออุ่นใจ และแอบขอบคุณในใจ

“นุชว์ อาการของแม่เธอดีขึ้นรึยัง” นภาลัยหันไปมองเธอแล้วถามด้วยความห่วงใย

นุชวราตอบกลับ “ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ขอบคุณคุณนภาที่เป็นห่วงนะคะ” จากนั้นเธอก็พูดด้วยความรู้สึกผิด “เงินที่ฉันติดคุณฉันจะหามาคืนให้เร็วที่สุดค่ะ”

นภาลัยไม่ได้สนใจเรื่องเงิน

“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น...” นภาลัยกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอยิ้มแล้วอธิบาย “ฉันไม่ได้ถามเรื่องเงิน ฉันแค่นึกถึงแม่ของเธอขึ้นมา”

“ฉันรู้ค่ะ” นุชวรายิ้ม “ถึงคุณจะไม่ถาม แต่ฉันก็ไม่เคยลืมค่ะ”

“เรื่องเงินไม่ต้องรีบ” นภาลัยส่ายหน้า เธอรู้ว่าเงินเดือนของนุชวราเท่าไหร่ “ที่จริงไม่คืนก็ได้ ฉันกลัวว่าเธอจะไม่สบายใจ ดังนั้นเธอจะคืนเมื่อไหร่ก็ได้ จริงๆนะ ฉันไม่รีบ”

ได้ยินคำพูดของเธอ นุชวราซาบซึ้งเป็นอย่างมาก เธอไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ

เธอคิดว่าคุณนภาเป็นคนดีจริงๆ ใจดีแล้วยังถ่อมตัว เข้าใจความทุกข์ของมนุษย์

ตกกลางคืน ภีมพลขับรถไปส่งนุชวรากลับบ้านเช่า พอลงจากรถนภาลัยก็พูดกับเธอว่า “รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เจอกัน”

“ค่ะ บ๊ายบายค่ะคุณนภา” เธอโบกมือ “บ๊ายบายค่ะประธานภีม”