บทที่ 662 ก็ยังหึงอยู่ดี

ชัยเดชที่ไม่เคยทำโอที ตอนนี้เขากลับมาถึงบ้านของตัวเองแล้ว

เขายืนสูบบุหรี่อยู่ตรงหน้าต่างห้องนั่งเล่น สายตาของเขามืดมนลง “จัดงานเลี้ยงฉลองเร็วเกินไปรึเปล่า นายดูผิดรึเปล่า”

“จริงแท้แน่นอนครับ ไม่มีทางดูผิดครับท่าน” อีกฝ่ายมั่นใจมาก

“...” ชัยเดชไม่เข้าใจ ภีมพลไม่ใช่คนแบบนี้ เรื่องนี้ยังไม่สำเร็จเลย

“คุณชัยครับ ท่านคิดว่า...” ผู้บริหารเดา “โครงร่างออกแบบของพวกเขาสมบูรณ์แบบมากเลยเหรอครับ”

“เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉันและภีมพล” เขาสูบบุหรี่แล้วพ่นควันออกมา “มันขึ้นอยู่กับลูกค้า”

“ฝั่งเราคงต้องเร่งแล้วครับ บางทีพวกเขาอาจจะเริ่มทำผลิตภัณฑ์ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ถ้าไม่ระวัง พวกเขาอาจจะแซงน้าเราได้นะครับ”

ชัยเดชไม่พูดอะไร เขาวางสาย สีหน้าที่เย็นชาก็เปลี่ยนไป

ผ่านไปไม่นาน เขาก็โทรหาญาณีที่อยู่ที่น้ำตกลอซีรา

เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม “พวกคุณออกแบบไปถึงไหนแล้ว” เขากังวล แต่กลับไม่แสดงออก

“ยังหาแรงบันดาลใจอยู่ บางคนเริ่มออกแบบแล้วค่ะ” ญาณีรายงานตามความจริง “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ”

ชัยเดชพูด “ดีไซเนอร์ของทีเอ็ม กรุ๊ปกลับมาแล้ว เรื่องนี้คุณรู้รึเปล่า”

“รู้ค่ะ”

หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง ชัยเดชก็ถอนหายใจเบาๆ “คุณคิดดูก็แล้วกัน” เขาไม่ได้พูดอะไรอีก จากนั้นก็วางสายไป เพราะเขาเองก็ไม่อยากกดดันเธอ

ตอนกลางคืน ลัมโบร์กินีแล่นมาจอดในลานจอดรถชั้นล่างของหมู่บ้านฟ้าสาง

พวกเขาสามคนขึ้นลิฟต์ไปชั้น28ของคอนโดแห่งหนึ่ง

ประตูบ้านเปิดออก “ประธานภีม คุณนภา” วริศออกมาต้อนรับพวกเขา

“สวัสดีค่ะผู้ช่วยวริศ” นุชวราเดินตามพวกเขาเข้ามาทักทาย

วริศพยักหน้าให้เธอ “สวัสดีครับ” แต่ไม่ได้แสดงท่าทีไม่ต้อนรับเธอ

“เบญล่ะ ดีขึ้นรึยัง” นภาลัยเห็นรองเท้าของเธอที่ประตู