บทที่ 669 ช่วยฉันโกหกหน่อยได้ไหม

เธอได้กลิ่นทุเรียนที่อบอวลอยู่ในอากาศ มองเขาแล้วกะพริบตา

วริศไม่ชอบกลิ่นนี้เหรอ

เบญญาเริ่มได้สติกลับมา เธอรีบลุกขึ้นเก็บกล่องผลไม้ มัดปากถุงแน่น จากนั้นก็ถือทุเรียนเข้าไปในห้องนอนอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเธอก็รีบวิ่งออกมาระบายอากาศในห้องนั่งเล่น

“นี่ คุณเป็นอะไรรึเปล่า” เธอรีบวิ่งไปที่ประตูห้องน้ำ มองเขาที่กำลังล้างมือ เห็นได้ชัดว่าเขาดีขึ้นมากแล้ว เธอรู้สึกผิด

“ผมไม่เป็นไร” เมื่อวริศเดินออกมา กลิ่นทุเรียนจางลงมาก “คุณกินหมดแล้วเหรอ”

“ยังไม่หมด ฉันเอาไปไว้ในห้องนอนแล้ว” เธอเดินตามเขา “คุณไม่เคยกินทุเรียนเลยใช่ไหม”

เขาไม่ตอบ แต่กลับยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกา “ดึกแล้ว คุณรีบเข้านอนเถอะ”

ในตอนนี้เอง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมา เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาดู วริศไม่ได้หลบ เขารับโทรศัพท์เลยทันที “ฮัลโหลครับ”

“ผู้ช่วยวริศ ตามหาอดีตภรรยาของชัยเดชเจอหมดแล้ว ส่งไปที่วิลล่าหมดแล้ว ดูแลเป็นอย่างดี แล้วยังให้เงินเดือน ตอนนี้พวกเธอสามัคคีกัร บอกว่าจะเชื่อฟังแผนการของเราครับ”

“โอเค จับตาดูพวกเธอไว้”

“เออ่ใช่ ผู้ช่วยวริศ เรายังเจออีกเรื่องหนึ่ง” อีกฝ่ายรายงานเบาๆ “ก่อนตายนวิยาโทรหาชัยเดช โทรคุยกันห้านาที แต่ยังหาไม่เจอว่าคุยเรื่องอะไร ผมได้รับโทรศัพท์ของชัยเดชผ่านทางตำรวจ แต่เพราะมันตกน้ำ ตอนนี้กำลังซ่อมอยู่ครับ”

“เก็บโทรศัพท์ไว้ให้ดี” วริศพูด “ไม่ต้องซ่อม ผมหาวิธีเอง พรุ่งนี้แปดโมงเช้าส่งโทรศัพท์ที่บริษัท”

“ครับ”

หลังจากวางสาย เบญญาก็กลับไปห้องนอน เธอกินทุเรียนพร้อมกับดูละคร แผลที่ขาของเธอใกล้จะหายดีแล้ว

ในตอนนี้ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมา หยิบออกมาดู เธอตกใจแล้วรับสาย “สวัสดีค่ะคุณแม่”

“เบญ หนูอยู่ที่ไหน” คุณิตาถามด้วยความสงสัย “ที่บ้านไม่มีใคร คุณป้าก็ไม่อยู่ แม้แต่โต๊ะกาแฟก็เต็มไปด้วยฝุ่น”