บทที่ 670 ความจริงเป็นแบบนี่

คุณิตาไม่กล้ารับสาย “ดึกขนาดนี้แล้ว ประธานภีมโทรมาหาฉันทำไม” เธอไม่เข้าใจ จึงถามอย่างระมัดระวังว่า “ถ้าจะโทรมาก็ต้องโทรหาคุณสิ”

แต่นายกเทศมนตรีกลับเร่งเธอ “รีบรับเถอะ เขาอาจจะมีเรื่องอะไร”

คุณิตากดรับสาย ไม่รอให้เธอพูด ก็มีเสียงดังออกมาจากปลายสาย “คุณนายนายกเทศมนตรีสวัสดีครับ ผมคือภีมพลเองครับ ”

“สวัสดีค่ะประธานภีม ฉันรู้ว่าเป็นท่าน” เธอยิ้มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงประจบสอพลอ “โทรหาฉันดึกขนาดนี้ มีเรื่องอะไรเหรอคะ”

“ช่วงนี้ลูกสาวท่านอยู่ที่บ้านเราตลอดครับ” ภีมพลพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน “เธอมาฝึกงานที่ทีเอ็ม กรุ๊ป เป็นผู้ช่วยของภรรยาผม แล้วยังเป็นเพื่อนสนิทกับภรรยาผม เรื่องนี้คุณรู้ไหมครับ”

“รู้ค่ะๆ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ”

“เลิกงานพวกเธอจึงกลับมากับผม บ้านที่เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่ากว้างขวาง”

คุณิตาหันไปมองชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ จากนั้นก็ขอบคุณประธานภีม

พูดคุยกันสองสามประโยค จากนั้นก็วางสาย

พวกเขาสบายใจแล้ว

ขอแค่ลูกสาวปลอดภัย เธออยู่ที่ไหนก็ไม่สำคัญ

“เราก็รีบเข้านอนเถอะค่ะ” คุณิตาพูด “พรุ่งนี้เช้าไปหาเธอที่เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า จะได้ไปขอบคุณประธานภีมกับคุณนภาด้วย”

“อืม”

เช้าวันต่อมา

นุชวราที่นอนไม่หลับทั้งคืนถือกระเป๋าเดินออกมาจากบ้านเช่า ต้องใช้เวลาเดินไปป้ายรถเมล์ห้านาที

ไม่ไกลนัก มีผู้หญิงสามคนเดินออกมาพอดี

ถึงแม้จะไม่รู้จักพวกเธอ แต่เคยเจอกันสองสามครั้ง เพราะพวกเธออยู่ตึกเดียวกัน

“มินตา ต่อไปถ้าเธอได้ดีแล้วอย่าลืมพวกเรานะ” ผู้หญิงคนหนึ่งกอดแขนผู้หญิงอีกคนแล้วพูดว่า “ของพวกนี้เธอไม่เอาแล้วจริงเหรอ คืนนี้จะไม่กลับมาแล้วเหรอ”