บทที่ 671 คุณิตาตกใจ

ถึงแม้ในน้ำเสียงของพวกเธอจะมีความอิจฉา แต่สิ่งที่พูดมันก็คือความจริง

สังคมสมัยนี้ก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว

นุชวรานึกถึงคำพูดของญาณีเมื่อวาน และบัตรเครดิตที่เธอทิ้งไว้ ควรเลือกชีวิตแบบไหน เธอเริ่มหวั่นไหวแล้ว

“ชีวิตมักจะรังแกคนจน ความรักก็เหมือนกัน”

เธอจำประโยคนี้ได้ขึ้นใจ

หลังจากรถเมล์แล่นไปเจ็ดแปดสถานี จากนั้นก็หยุดอยู่หน้าอาคารทีเอ็ม กรุ๊ป นุชวราดึงสติกลับมาแล้วลงจากรถ

เมื่อเดินเข้าไปในอาคาร นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสังเกตพนักงานหญิงที่อยู่รอบตัว เห็นว่าพวกเธอล้วนแต่ใส่นาฬิกาข้อมือ ต่างหูและแหวนที่ส่งแสงวิบวับสวยงาม แค่ดูก็รู้ว่าราคาแพง

พวกเธอใส่รองเท้าส้นสูง ยืนอกผายไหล่ผึ่ง สง่างามและมีความมั่นใจ

เสื้อผ้าเนื้อผ้าดี รูปร่างของแต่ละคนเหมือนกับเคยฝึกโยคะมาก่อน

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก

มีพนักงานหญิงสองคนจากแผนกอื่นเดินเข้ามาพร้อมกับนุชวรา

ในมือของพวกเธอถือแก้วสตาร์บัคส์ ผิวขาวเปล่งประกาย ใส่นาฬิกาข้อมือรุ่นเดียวกัน ทรงผมทันสมัย ม้วนผมอย่างมีเสน่ห์

“อ้อน เธอจะแต่งงานแล้วเหรอ” ผู้หญิงคนหนึ่งถาม

“ใช่แล้ว” ผู้หญิงอีกคนหนึ่งยิ้มอย่างมีความสุข “ถึงตอนนั้นเธอต้องมาร่วมงานนะ ฉันจองโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองไนร์ก้า ชุดพรีเวดดิ้งก็ถ่ายเสร็จแล้ว”

ติ้ง ลิฟต์หยุด

พวกเธอพูดคุยกันแล้วเดินออกไป ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆของพวกเธอ

นุชวราก้มหน้าลงมองตัวเองอีกครั้ง รองเท้าผ้าใบ เสื้อผ้าที่ลดราคา กระเป๋าราคาแค่สองสามร้อย แม้แต่หนังยางมัดผมก็ราคาแค่สองสามหยวน

ถึงแม้จะไม่ได้แต่งงานกับผู้ช่วยวริศ แต่เธอก็ควรยกระดับตัวเองได้แล้ว

นุชวราไม่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนรุ่นแม่อีกต่อไป เธอไม่อยากแต่งงานกับคนธรรมดา เพียงเพราะตัวเองเป็นคนแค่ธรรมดา

เธอจึงตัดสินใจ เลิกงานแล้วไปช้อปปิ้ง รูดบัตรเครดิตของญาณี!

เช้าตรู่