บทที่ 672 สงสัย

แล้วยังมีชายหนุ่มคนหนึ่งลงมาจากรถพร้อมลูกสาวตัวเอง

คุณิตาตกใจ เธอเบิกตากว้าง “นั่นคือใคร ทำไมถึงอยู่กับเบญญาของเรา”

วริศและเบญญาเดินเข้าไปในห้องโถงของบริษัทด้วยกัน เดินไปด้วยคุยไปด้วย ท่าทีสนิทสนมกันเป็นอย่างมาก

“เพื่อนร่วมงานรึเปล่า” แต่ท่านนายกฯกลับท่าทีนิ่ง เขามองดูแผ่นหลังของชายคนนั้น “ผมนึกออกแล้ว เขาคือผู้ช่วยของภีมพล ชื่อวริศ เราเคยทักทายกัน”

“แล้วมันยังไง ประเด็นคือพวกเขาไปทำอะไรกัน เบญญายังถือกระเป๋าอยู่เลย นั่นหมายความว่าเธอยังไม่ได้เข้าไปในห้องทำงาน ออกมาเช้าขนาดนี้เพื่อออกมาเดทกับคนอื่นอย่างนั้นเหรอ” คนเป็นแม่ทั้งตกใจและเป็นห่วง

“แค่นั่งรถคันเดียวกันอาจจะไม่ได้เดทกันก็ได้” ท่านนายกฯยังคงนิ่ง “เรื่องราวยังไม่ชัดเจน เราจะสรุปง่ายๆไม่ได้”

คุณิตาครุ่นคิด “ไม่ได้ ฉันต้องรู้ให้ได้”

“แล้วตอนนี้เรายังจะขึ้นไปไหม”

“ไม่ไปแล้ว” เธอพูด “กลับบ้าน”

ท่านนายกฯพยักหน้า จากนั้นก็สตาร์ตรถ “ไปส่งคุณแล้วผมจะไปทำงาน”

เธอครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเบญญา “ลูกสาว ตื่นรึยัง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“คุณแม่ หนูถึงบริษัทแล้ว ไม่ต้องห่วงนะคะ คืนนี้หนูจะกลับไปอยู่ที่บ้านแน่นอน”

“ไม่ๆๆ” คุณิตายิ้มแล้วพูดว่า “คืนนี้ลูกไม่ต้องกลับไปหรอก แม่กับพ่อไม่อยู่บ้าน”

ท่านนายกฯที่กำลังขับรถหันมามองเธอด้วยความแปลกใจ จากนั้นเธอก็ยิ้มและพูดว่า “คืนนี้เราจะไปหาคุณป้าของลูก ไม่ได้อยู่บ้าน พรุ่งนี้ลูกค่อยกลับมาดีกว่า”

“ได้ค่ะ” เบญญาตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

พูดคุยกันสองสามประโยค คุณิตาก็วางสาย โดยอ้างว่าไม่อยากรบกวนเธอทำงาน

“คุณจะทำอะไร?” ท่านนายกฯขับรถและหันมามองเธอ “เล่าแผนของคุณให้ผมฟังได้ไหม”

“สะกดรอยตาม” เธอเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง “ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเธอพักที่ไหน” เธอมีลางสังหรณ์ว่าลูกสาวของตัวเองไม่ได้อยู่ที่เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า