บทที่ 67 ไปทำความเข้าใจในช่วงเจ็ดปีที่ผ่านมาของเธอ

“คุณภีมของพ่อบ้านส่งคนมาสะกดรอยตามฉัน คอยเตรียมป้องกันฉันในทุกๆที่”นภาลัยพูดออกมาตรงๆ“พ่อบ้านคิดว่าเขามองว่าฉันเป็นคนของตัวเอง? คนแบบเขา ไม่มีทางเชื่อใจคนอื่นหรอก ไม่มีความรู้สึกมีแค่ผลประโยชน์เท่านั้น”

“ไม่ ไม่ใช่แบบนั้นนะครับ”พ่อบ้านปวิธพูดอธิบาย“เขาอาจจะไม่มีความรู้สึกต่อคนอื่นก็จริง แต่ว่าจะต้องมีความรู้สึกต่อท่านกับเหล่าลูกๆอย่างแน่นอนครับ ผมเข้าใจเขาเป็นอย่างดีมากๆ ตั้งแต่ที่พวกคุณนายเข้ามา เขาก็ดูอบอุ่นขึ้นเยอะมากเลยครับ”

เธอหันไปมอง ยืนยันอย่างยิ้มแย้มเล็กน้อย“ที่เขาให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ของคนในครอบครัว แค่เพื่อลูกเท่านั้นแหละ”

“……”พ่อบ้านหมดคำจะพูดต่อล้อต่อเถียง

นภาลัยดูเหมือนจู่ๆก็นึกอะไรขึ้นมาได้“ใช่แล้ว ไวศิษฎ์คือใครเหรอ?”

“ไวศิษฎ์?”พ่อบ้านปวิธส่ายหัว“ผมไม่เคยได้ยินคนคนนี้มาก่อนเลยครับ”

นภาลัยไม่เห็นร่องรอยของการโกหกจากสีหน้าท่าทางของเขา จะเป็นแบบนี้ได้ยังไง?

ช่วงเวลาพลบค่ำ ภีมพลไม่ได้กลับมา

อาหารค่ำที่วางไว้มากมายเต็มโต๊ะก็ใกล้จะเย็นชืดหมดแล้ว เหล่าเด็กน้อยก็ท้องร้องจ๊อกๆ จ้องมองไปยังลานบ้าน

“หม่ามี๊ จะโทรศัพท์หาป่าปี๊สักหน่อยไหม ถามว่าเขาจะกลับมาเมื่อไร?”แชมป์เล่นตะเกียบ พลางเปิดปากพูดขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

“ไม่โทร ไม่รอแล้ว กินกันเถอะ”พูดจบ เธอก็หยิบช้อนตักซุปให้กับลูกๆ

ขวัญข้าวก็หยิบตะเกียบขึ้นมาเหมือนกัน อาหารที่หม่ามี๊ทำถูกปากมากจริงๆ！อดทนมาได้ขนาดนี้ถือว่ามหัศจรรย์มากแล้ว

แชมป์ที่กะจะกินสามถ้วยก่อนอยู่แล้ว เขาก็ยกตะเกียบขึ้นมาเช่นกัน……

พ่อบ้านปวิธยืนมองแล้วมองอีกอยู่ตรงประตูห้องอาหาร

ทำไมคุณภีมถึงยังไม่กลับมานะ?

คุณนายอุตส่าห์ทำของอร่อยเต็มโต๊ะขนาดนี้ ปกติแล้วเขาไม่ทำงานล่วงเวลานี่นา

ข้างใต้อาคารหลักของทีเอ็ม กรุ๊ป คนขับรถเปิดประตูรถลัมโบร์กินี่ออก ภีมพลที่สูงส่งเข้าไปนั่งที่เบาะหลังของรถ

ตอนที่สตาร์ทรถ เขาก็พูดกับคนขับรถ“ไปที่กรินทร์”

“ได้ครับ คุณภีม”

ภายในรถ เขาฉีดยาเข้าเส้นเลือดดำอย่างใจเย็นนิ่งสงบ……