บทที่ 66 ช่วยพิจารณาอีกสักหน่อยได้ไหมครับ?

ตอนที่ญาณีเห็นเขา ใจก็ร้อนรุ่มทันที เลือดราวกับเดือดพล่านไปทั่วทั้งตัว อารมณ์ก็ดีขึ้นมาอย่างถึงที่สุด

“ภีมพล”หยุดยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าของเขา “อรุณสวัสดิ์”จงใจมาขวางเขาให้หยุดฝีเท้าลง ทั้งสองคนมองสบตากัน

เขาไม่ได้มองเธอแบบนี้มานานมากแล้ว

ญาณีสายตาหันมองไปที่หน้าม้าของเขา ยื่นมือออกมาลูบเบาๆ ภีมพลเอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย

“เปลือกเมล็ดทานตะวัน”เธอช่วยปัดออกให้เขา ดึงมือกลับไปก่อนจะพูดถามขึ้นอย่างยิ้มแย้มเล็กน้อย“วันนี้บริษัทยุ่งขนาดนี้ คุณเอาแต่ออกไปข้างนอก มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันเหรอ? มีอะไรให้ฉันช่วยได้ไหม?”

“ไม่เป็นไร”ภีมพลสีหน้าเย็นชา อ้อมตัวของเธอ ก้าวเดินไปข้างหน้า

ญาณีเกิดเสียงดังกึกอยู่ภายในใจ หันตัวไปมองเงาหลังนั้น จากนั้นก็ไล่ตามไปถึงห้องทำงาน ตามมาจนถึงหน้าโต๊ะทำงานของเขา

ภีมพลกำลังนั่งลงบนเก้าอี้แบบสั่งทำเอง เงยขึ้นมองไปหาเธอ

สายตาของเขาเอาแต่ทำให้เธอจมดิ่งลงไปได้อย่างง่ายดาย แต่เธอไม่ได้เสียอาการ

วางเอกสารในมือลงตรงหน้าของเขา ก่อนจะพูดเปลี่ยนประเด็นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ช่วงนี้แผนกออกแบบออกแบบผลงานมา28ชิ้นแล้ว คุณลองดูผ่านตาก่อนสักหน่อยสิคะ พวกนี้ล้วนแต่เป็นผลงานที่ฉันตรวจสอบมาด้วยตัวเองทั้งสิ้น น่าตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษทั้งนั้นเลย”

เธอเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของภีมพลนิ่งเฉยไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เหมือนกับว่าไม่ได้ยินที่เธอพูดอย่างไรอย่างนั้น

“ทุกคนต่างให้ความสนใจกับการออกแบบในครั้งนี้เป็นพิเศษ”เธอใบหน้ายิ้มแย้ม“ผลงานมากมายเหล่านี้ทุกคนต่างก็อดหลับอดนอนทำงานล่วงเวลาเพื่อที่จะทำออกมา คนที่สร้างสรรค์ผลงานส่วนใหญ่จะคิดว่ามันจะมีแรงบันดาลมากกว่าในช่วงตอนค่ำ……”

เธอพูดจบ ก็เห็นภีมพลหยิบมือถือขึ้นมา โทรศัพท์ออกไปเบอร์หนึ่งต่อหน้าของเธอ

ไม่นาน เขาก็เปิดปากพูดขึ้น“กรินทร์ วันนี้อยู่บ้านไหม? ผมเลิกงานแล้วจะไปที่คุณ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของญาณีชะงักลงเล็กน้อย การรายงานเมื่อตะกี้นี้ช่างเงียบเหงาเหลือเกิน เขาไม่ได้ยินที่เธอพูด！

พอเห็นเขาวางสายลงแล้ว

“ฉันพาศิษฎ์ไปที่กรินทร์มาแล้วนะคะ ”เธอหาเรื่องพูดคุยอย่างยิ้มแย้มเล็กน้อย“เอายาแบบพิเศษมาแล้ว รอยฟกช้ำจะหายภายในไม่กี่วัน ดังนั้นคุณไม่ต้องเป็นกังวลใจเกินไปหรอกค่ะ”

ความหมายของเธอก็คือ เวลาของภีมพลเป็นเงินเป็นทอง ไม่จำเป็นต้องไปที่กรินทร์เพื่อศิษฎ์แล้วก็ได้

ในที่สุดภีมพลก็เงยขึ้น จ้องมองสำรวจเธอด้วยแววตาเยือกเย็น

มองจนเธอรู้สึกอึดอัด“มีอะไรเหรอคะ?”