บทที่ 675 สะกดรอยตาม

“ขอโทษนะครับ ในมือของเธอคือขวดสุดท้ายแล้วครับ” วริศเอากล่องเปล่าให้เธอดู “หมดแล้วครับ”

นุชวราผิดหวัง แต่เธอไม่แสดงออก เธอยังยิ้มแย้ม “ขอโทษนะคะ รบกวนคุณแล้ว” จากนั้นก็หันหลังเดินออกไปข้างนอก

เธอกำลังเดาว่า ถ้ามันมีอยู่ วริศคงจะให้เธอใช่ไหม

ให้ เขาต้องให้แน่นอน

ดังนั้นนุชวราจึงคิดว่า ในความสัมพันธ์ครั้งนี้ เธอต้องเป็นคนเริ่มก่อน

ช่วงหัวค่ำ

วริศลุกขึ้นเดินมาหน้าประตูห้องทำงานรองประธาน เขาเคาะประตู “เลิกงานแล้ว เบญญา” ช่วงเวลานี้ เขารอมาทั้งวัน

เบญญาที่คาบอมยิ้มอยู่ในปากมองออกมาที่ประตู “โอเค รอฉันแป๊บหนึ่งนะคะ” จากนั้นก็รีบเก็บโต๊ะและลุกขึ้นเดินออกมา

พวกเขาจะไปไหนกัน เบญญาวิ่งไปหาวริศต่อหน้านุชวรา จากนั้นพวกเขาสองคนก็พูดคุยหัวเราะกันเดินไปทางลิฟต์

นุชวราโยนปากกาในมือทิ้ง เธอทำสีหน้าไม่พอใจ

“คุณแน่ใจเหรอว่าคุณทำอาหารเป็น” ในลิฟต์ เบญญาถามด้วยสีหน้าที่รอคอย

วริศยืนมือล้วงกระเป๋า เขาพูดด้วยสีหน้าที่พูดว่าทำเป็นหมดทุกอย่าง “ลองดูเดี๋ยวก็รู้”

“รอคอยฝีมือของเชฟวริศ! ช่างเป็นเกียรติของฉันจริงๆ”

วริศอดหัวเราะไม่ได้

และในตอนนี้เอง หน้าประตูใหญ่อาคารทีเอ็ม กรุ๊ป

คุณิตานั่งอยู่ในรถที่ดูธรรมดา เธอใส่แว่นกันแดดแล้วมองไปที่ประตูบริษัทผ่านทางหน้าต่างรถ รอให้ลูกสาวตัวเองเดินออกมา

ทันใดนั้น ก็มีเงาของผู้ชายหนึ่งคนและผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมา

คนคนนั้นคือผู้ชายที่ลงมาจากรถด้วยกันตอนเช้า

คุณิตาถอดแว่นกันแดดออก เธอไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา!

ได้แต่มองดูลูกสาวตัวเองเดินตามชายคนนั้นขึ้นไปบนรถมายบัคสีขาวคันนั้น วริศเปิดประตูรถให้เธอ พฤติกรรมนี้ ราวกับคนเป็นแฟนกัน

จากนั้นรถมายบัคก็สตาร์ทรถและขับมาทางนี้ คุณิตารีบหลบ จากนั้นก็กระซิบบอกคนขับอย่างรวดเร็ว “ตามรถคันนี้ไป อย่าให้พลาด แล้วอย่าให้เขารู้ตัว”

“ครับคุณนาย” คนขับรถสตาร์ทรถ

มายบัคสีขาวขับรถออกมาจากบริษัท คุณคุณิตาตามไปอย่างเงียบๆ