บทที่ 677 ต้องทบทวนตัวเอง

ธามเมธีจับไหล่เธอ เขาพาเธอออกไปจากคอนโด “ถ้าแค่ไปกินข้าวที่บ้านเพื่อนล่ะ คุณก็จะเอะอะวายวายแบบนี้เหรอ”

“นี่ไม่ใช่มากินข้าวบ้านเพื่อน” เธอรีบเน้นย้ำ “ฉันเชื่อสัญชาตญาณของตัวเอง!”

“แต่นี่เพิ่งจะกี่โมงเอง คุณก็มั่นใจว่าคืนนี้เธอจะไม่ออกมาแล้วเหรอ” ธามเมธีเชื่อใจลูกสาวตัวเอง เขาเชื่อว่าเธอไม่ใช่คนง่ายแบบนั้น

“...” เธอไม่กล้ารับประกัน เธอเงียบ

เขาพูดอีกว่า “ประธานภีมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเบญญาอยู่ที่เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า คนอย่างเขา จะโกหกได้ยังไง”

“...” เธอสบายใจขึ้นมานิดหน่อย

“ดังนั้นเราต้องเชื่อประธานภีม” ธามเมธีย้ำอีกครั้ง

คุณิตาพูดไม่ออก แต่เธอไม่ยอมกลับไป เธอจะต้องรู้ให้ได้

“ได้ๆๆ” บางครั้งผู้ชายก็เปลี่ยนความคิดของผู้หญิงไม่ได้ เขาจึงตัดสินใจอยู่เป็นเพื่อนเธอ “อย่างนั้นเราขึ้นไปรอบนรถดีไหม”

เธอเงียบ และมองไปที่ประตู

ธามเมธีจับไหล่เธอ พาเธอเดินไปที่รถที่จอดอยู่ไม่ไกล แต่สายตาของเธอยังคงมองประตูลิฟต์อยู่

“ไอหยา เธอไม่ลงมาเร็วๆนี้หรอก ซื้อผักมาด้วยไม่ใช่เหรอ” ธามเมธีเปิดประตูเบาะข้างคนขับ เขาพูดอย่างมั่นใจว่า “ขึ้นรถก่อนเถอะ ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องกินข้าวให้เสร็จ”

คุณิตาจึงต้องเข้าไปนั่งในรถ เธอพึมพํา “คุณถอยรถออกมาหน่อย จอดแอบๆหน่อย แต่ต้องให้ฉันเห็นประตูนั้น”

“ได้”

จากนั้น ท่านนายกฯก็รออยู่กับภรรยาของตัวเอง แล้วยังโทรเรียกคนเอาอาหารเย็นมาส่งให้

ทั้งๆที่หิวมาก แต่คุณิตากลับกินไม่ลง

“ถ้าเบญญามีแฟนแล้วเราจะทำยังไง เธอไม่คิดที่จะบอกเราเลยเหรอ เธอไม่แม้แต่จะบอกเราก็ย้ายออกมาอยู่กับเขาแบบนี้” เธอยังเป็นกังวล

“กินข้าวเย็นก่อนเถอะ ตอนนี้พวกเขาก็คงกินข้าวแล้ว”

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง

ในคอนโดชั้นยี่สิบแปด เบญญาช่วยวริศทำอาหารในห้องครัว พวกเขาทำกุ้งมังกรด้วยกัน