บทที่ 689 น่าอาย

ใบหน้าที่เย็นชานั้น ราวกับเทพบุตรที่หล่อเหลาในนิยายกรีกโบราณ เมื่อเขายิ้ม เขาหล่อมากจริงๆ

หน้าตาหล่อเหลามีความคล้ายกับภีมพล สมบูรณ์แบบเป็นอย่างมาก

เขาเดินมาพร้อมกับสายลม ราวกับมีฟองสีสันที่นับไม่ถ้วนลอยอยู่ในอากาศ ตอนนี้ เขาราวกับคนที่กำลังเปล่งแสงประกาย!

เบญญามองเขา หัวใจของเธอเต้นแรง

ทุกย่างก้าวที่ไวศิษฎ์เดินเข้ามา สีหน้าและท่าทางเหล่านั้นทำให้ผู้คนต้องตาย

“ไวศิษฎ์ ฉันชอบคุณมากเลย!”

“ไวศิษฎ์ ฉันรักคุณ”

“ว้าว เทพบุตรของฉันมาแล้ว!”

“ไอดอล!”

เบญญาไม่ได้ยินเสียงรอบตัว ไวศิษฎ์เดินเข้ามาใกล้เธอ... หัวใจของเธอเต้นแรง!

ยิ่งเต้นยิ่งแรง!

เธอหน้าแดง แม้แต่คอก็แดงไปหมด

เห็นรอยยิ้มมุมปากของไวศิษฎ์ มันช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน! เบญญายิ้ม

ในตอนนี้เอง ลิฟต์ที่กำลังลงมาชั้นล่าง

วริศถือกระเป๋าเอกสารอยู่ในมือ ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาดูเคร่งขรึม ในหัวของเขานึกถึงคำพูดที่คุณิตาพูดกับตัวเอง เขามักจะรู้สึกว่ามันเป็นอุปสรรค

ในห้องโถงชั้นหนึ่ง เบญญามองไวศิษฎ์ที่กำลังเดินเข้ามา เธอตื่นเต้นจนขยับไปไหนไม่ได้

“ไวศิษฎ์!” แฟนคลับของเขากางแขนพุ่งเข้าไปหาเขา

มีแขนข้างหนึ่งจับไหล่เบญญาและหยุดเธอเอาไว้ เธอหันกลับมามอง ก็เห็นสายตาที่เคร่งขรึมของวริศ ยังไม่ทันได้ถามเขาว่าเขาจะทำอะไร

“ไวศิษฎ์!”

มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งออกมา กรี๊ดและพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของไวศิษฎ์

พุ่งเข้าหาไวศิษฎ์ และกอดเอวเขาเอาไว้

เบญญาหันกลับมามอง เห็นผู้หญิงคนนั้นเอาหน้าตัวเองมุดเข้าไปในหน้าอกของเขา “ฉันคิดถึงคุณมากเลย คุณตั้งใจมาหาฉันใช่ไหม”