บทที่ 690 พาเธอไประบายอารมณ์

จากนั้นบรรยากาศในรถก็เงียบสงัด

จนกระทั่งรถมาจอดอยู่นอกร้านชานม พวกเขาสองคนลงจากรถแล้วเดินเข้าไปข้างใน

เวลาทำงานในร้านแทบไม่มีลูกค้า

“ถ้าชานมหนึ่งแก้วยังทำให้คุณอารมณ์ดีขึ้นไม่ได้ อย่างนั้นก็เอาสองแก้ว” วริศถือชานมสองแก้วมาวางตรงหน้าเธอ “ร้านนี้ยังมีของหวาน คุณจะเลือกเองหรือให้ผมเลือกให้”

เขาราวกับพี่ใหญ่ที่อบอุ่น คอยดูแลความรู้สึกเธอตลอด

นั่งอยู่บนเก้าอี้ เบญญามองไปรอบๆร้าน ร้านชานมใหญ่มาก

การตกแต่งก็หรูหรา โดยเฉพาะแสงไฟนั้น ปรับความสว่างและความมืดได้สมบูรณ์แบบ ทำให้ผู้คนสบายตา

มีของหวานต่างๆอยู่ในตู้ ทำให้ผู้คนเห็นแล้วก็อยากกิน

วริศมองเธอและพูดอย่างอ่อนโยนว่า “คุณนั่งอยู่นี่แหละ ผมไปเอามาให้เอง”

เธอหันหน้ากลับมาเอนหลังพิงเก้าอี้ และหันมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด

เทพบุตรที่ตัวเองแอบชอบมาตลอด มีแฟนแล้ว? และยังเกือบจะเข้าใจผิด

เธอยังปรับอารมณ์ไม่ได้จริงๆ

อารมณ์แบบนี้ เกรงว่าคงจะมีแค่คนที่ติดตามดาราเท่านั้นที่เข้าใจ

“นี่คือเค้กลาวา เป็นเค้กขึ้นชื่อที่สุดในร้านนี้ คุณลองชิมดูสิ” วริศถือมาสองชุด

“ขอบคุณนะคะ” เบญญารับช้อนมาจากเขา เมื่อกินของหวานเข้าไปในปาก เธอก็อารมณ์ดีขึ้นนิดหน่อย เธอถอนหายใจและยอมรับความจริง

วริศครุ่นคิดแล้วพูดว่า “ผมจะบอกคุณว่าไวศิษฎ์ไม่ใช่คนที่คบใครได้นาน แฟนที่เขาเคยคบ เขาเองก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำ”

เบญญาไม่พูดอะไร เธอรู้ แต่เธอไม่อยากพูดถึงมัน

ไวศิษฎ์เป็นน้องชายของประธานภีม ดังนั้นวริศจึงไม่อยากใส่ร้ายเขา เรื่องบางเรื่องไม่จำเป็นต้องพูดชัดเจนขนาดนั้น

เขาเชื่อว่าวันนี้เบญญาได้เห็นแล้ว เธอคงจะค่อยๆขจัดความคิดนั้นไป