บทที่ 703 ตามหาจนเจอ

“เร็วเข้า ไปโรงจอดรถใต้ดิน!” จารวีกลัวตามไม่ทัน ในขณะเดียวกันเธอก็สับสนไปหมด ถ้าเจอกันเธอจะทำยังไง

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เธอยังไม่ได้เตรียมใจ

ป้าจำปีมีทักษะขับรถที่ดี เธอขับตามมาอย่างปลอดภัย มองดูรถมายบัคคนนั้นหยุดนิ่ง เธอก็เหยียบเบรกทันที

เห็นประตูรถสองบานเปิดพร้อมกัน จารวีและป้าจำปีมองดูวริศลงมาจากรถกับผู้หญิงคนนั้น

จากนั้นวริศก็เดินอ้อมรถมาหาผู้หญิงคนนั้น และพากันเดินไปที่ลิฟต์

ท่าทีแบบนี้ ไม่ใช่ครั้งแรกแน่นอน

“ป้าจำปี วริศไม่เคยเห็นป้า ป้ารีบตามไปเถอะ” จารวีพูดอย่างใจเย็น “ดูว่าพวกเขาอยู่ชั้นไหน ระวังด้วย อย่าให้พวกเขาสงสัย”

“ค่ะ”

ป้าจำปีลงมาจากรถอย่างรวดเร็ว ผู้หญิงอายุสี่สิบห้าสิบ แต่วิ่งเหยาะๆตามพวกเขาสองคนไปอย่างแข็งแรง

จารวีนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ สายตาของเธอเย็นชา “น่ารังเกียจ!” เธอโมโหมาก ทำไมถึงเป็นแบบนี้ เพื่อหลบหน้าเธอ แม้แต่ครอบครัวก็ไม่สนใจ！

วริศขาดการติดต่อกับครอบครัวของเขา แม้แต่ญาดา น้องสาวของเขาก็ไม่มีข่าวคราวของเขาเลย

“ใจร้ายจริงๆ” จารวีด่าและปลดเข็มขัดนิรภัยลงจากรถ

ใส่ร้องเท้าส้นสูงเดินไปข้างหน้า เธอมีออร่าที่มีมาตั้งแต่เกิด และใบหน้าที่มีความมั่นใจในตัวเอง

ประตูลิฟต์เปิดออก วริศและเบญญาเดินเข้าไป ป้าจำปีก็เดินตามเข้ามาเงียบๆ

วริศกดชั้นยี่สิบแปด ป้าจำปีกดชั้นสอง

ลิฟต์มาถึงชั้นสอง ประตูลิฟต์เปิดออก ป้าจำปีก็เดินออกมาจากลิฟต์

ประตูปิด เธอก็รีบกดลิฟต์ลงไปชั้นล่าง จากนั้นก็ส่งวีแชทให้จารวี “ชั้นยี่สิบแปดค่ะ”

จารวีมองดูหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างไสว จากนั้นก็เดินตรงไปที่ลิฟต์

ป้าจำปีขึ้นลิฟต์อีกตัวหนึ่งลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็ว ประตูลิฟต์เปิดออก จารวีก็เดินเข้ามา “...” เธอร้อนใจ

“คุณหนูคะ” ป้าจำปีเตือนเธอ “ถึงแม้จะตามหาคุณวริสเจอแล้ว แต่เขาก็อาจจะไม่กลับไปกับเรานะคะ”

“ฉันพาเขากลับไปไม่ได้ ก็ต้องมีคนพาเขากลับไปได้” จารวีกําหมัดแน่น “ตอนนี้ฉันแค่อยากบอกผู้หญิงคนนั้นว่าเธอเป็นมือที่สาม เธอไม่ใช่คนที่โชคดี กฎหมายไม่มีทางคุ้มครองเธอ”

“คุณหนูคะ เธอเป็นลูกสาวท่านนายกฯ” ป้าจำปีพูด “ในข่าวมีคนพูดค่ะ”