บทที่ 702 พวกเขาอยู่ด้วยกันแล้วเหรอ

“...” ป้าจำปีเข้าใจเธอ

ความรักที่คุณหนูมีต่อคุณวริส เธอเห็นมาตลอด เธอชอบเขาจริงๆ ครึ่งปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยหยุดตามหาเขาเลย

ผ่านไปไม่นาน วริศก็ลงมาชั้นล่าง เขาเดินออกมาจากลิฟต์

เมื่อกี้เหลือบมองเข้าไปในห้องทำงานรองประธาน ไม่เห็นเงาของเบญญา เขารู้สึกผิดหวัง เธอบอกว่าจะกลับไปเอาเสื้อผ้ากับเขาตอนบ่ายม่ใช่เหรอ

เพราะเขาสารภาพรักเธอในลิฟต์ เลยทำให้เธอตกใจอย่างนั้นเหรอ

วริศรู้สึกเสียใจที่ตัวเองบุ่มบ่ามเกินไป และก็คิดไม่ว่าเธอหลบหน้าตัวเองเพราะเรื่องข่าววันนี้ แม้แต่เสื้อผ้าก็ไม่เอาแล้ว เมื่อเดินเข้ามาใกล้ๆ คิดไม่ถึงว่าเธอจะยืนอยู่หน้าประตูห้องโถงของบริษัท

“เบญญา” วริศเรียกเธอเบา ๆ

เบญญาที่กําลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์เงยหน้าขึ้นมามองเขา “คุณเลิกงานแล้วเหรอ”

ความรู้สึกเสียใจของเขาจางหายไปไม่น้อย “ใช่ คุณรอผมอยู่เหรอ”

“คงใช่มั้ง” เบญญารู้สึกอึดอัด

“วันนี้ยังจะไปเอาเสื้อผ้าไหม”

“ไปสิ คุณสะดวกไหม”

“สะดวกอยู่แล้ว”

เธอพูด “ที่ชาร์จแบตของฉันยังอยู่ที่คุณ”

ในรถที่จอดอยู่ไม่ไกล จารวีมองดูวริศคุยกับผู้หญิงคนนั้นผ่านหน้าต่างรถ เธอนั่งไม่ติด เลือดในตัวของเธอเริ่มเดือดพล่าน! บรรยากาศรอบตัวก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความหึง

วริศพาเบญญาเดินไปที่รถมายบัคที่อยู่ไม่ไกล เขาเปิดประตูให้เธอ

ให้เธอเข้าไปนั่งในรถอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ปิดประตูให้เธอ

จารวีเห็นท่าทีแบบนั้น คิดว่าพวกเขาสนิทสนมกันมาก เธอไม่อยากมอง!

“คุณหนูคะ...” ป้าจำปีมองเธอด้วยความเอ็นดู “อย่าเสียใจไปเลยค่ะ บางที... อาจจะมีอะไรเข้าใจผิดก็ได้”

เห็นรถคันนั้นสตาร์ต

“ตามพวกเขาไป”

จารวีพูดเบาๆ ถึงแม้เธอจะนั่งนิ่ง แต่เธอกําหมัดแน่น ในใจก็เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ

“ค่ะ”