บทที่ 701 คู่หมั้นของวริศ

“ได้ค่ะ คุณอย่าโกหกฉันนะ” คุณิตาสบายใจขึ้นไม่น้อย “ฉันอยากได้วันนี้ คุณรีบหาคนไปสืบเถอะค่ะ”

“ได้” ธามเมธีใส่เสื้อสูทและหยิบกระเป๋าเอกสารที่วางอยู่บนโซฟา “วันนี้ผมจะไปตรวจการณ์ คงจะกลับดึก คุณรีบพักผ่อนเถอะ”

“ไม่ได้ข้อมูลของวริศก็อย่ากลับมานะ” คุณิตาเตือนเขา

“ได้ๆ คุณภรรยา!” ธามเมธีเปิดประตูรถแล้วยิ้ม “เพื่อให้คุณนอนหลับสนิท วันนี้ผมต้องสืบให้ได้ คุณไม่ต้องห่วง”

สามีเป็นคนจัดการเธอวางใจตลอด

ชาวเน็ตล้วตัวตนของตัวละครหลักในภาพได้แล้ว ทั้งชื่อและบริษัทถูกโพสต์ออกมา จารวี จับทางได้อย่างชัดเจน

“ป้าจำปี ไปกันเถอะค่ะ ไปหาเขากันเถอะ!” จารวีโมโห “ฉันจะลากเขากลับไปแต่งงานกับฉัน!”

ในลานบ้านที่งดงาม ป้าจำปีสังเกตเห็นรองเท้าส้นสูงที่ฝังเพชรของเธอเปื้อนโคลน เธอจึงโน้มตัวลงไปเช็ด “คุณหนูคะ แป๊บหนึ่งนะคะ”

จารวีก้มหน้าลงมองแล้วขมวดคิ้ว

ป้าจำปีพูดอย่างไม่สบายใจ “ขอโทษนะคะ วันนี้ออกมาไม่ได้เอารองเท้าสำรองมาด้วย คุณหนูอดทนหน่อยนะคะ”

“ทำไมถึงไม่เอามาด้วย” เธอเป็นผู้หญิงที่ละเอียดอ่อนจนเป็นโรคเจ้าหญิง “เรื่องสำคัญขนาดนี้ลืมได้ยังไง” เธอใช้ชีวิตหรูหรามาตลอด

“ขอโทษค่ะ...” ป้าจำปีตกใจ “แค่เปื้อนโคลนนิดหน่อย เช็ดสะอาดแล้ว เราไปหาคุณวริศกันเถอะค่ะ”

พูดจบ ป้าจำปีก็เปิดประตูรถข้างคนขับ

จารวีเหลือบมองเธอ จากนั้นยกเท้าขึ้นไปนั่งบนรถ ป้าจำปีถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่ต้องไปตามหาคุณวริศ ไม่อย่างนั้นคุณหนูคงจะโมโหมากแน่ๆ

เมื่อก่อนทุกครั้งที่ออกบ้านต้องพกเสื้อผ้าและรองเท้าสำรองสองสามชุด ไว้ใช้ในในกรณีฉุกเฉิน

ตอนบ่าย