บทที่ 700 แล้วเธอจะกลัวอะไร

“...” เบญญาตกใจ เธอหันไปมองเขาด้วยความตกใจ

“คุณอยู่กับผมมีความสุขไหม” ไม่รู้ว่าวริศไปเอาความกล้ามาจากไหน เขาอยากถือโอกาสนี้ถามเธอ

เธอพยายามตั้งสติ ยิ้มแล้วถามว่า “คุณล้อเล่นอะไร” แต่กลับรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงผิดปกติ

แต่สายตาของวริศมีความจริงจัง เขามองเธอ และรอคำตอบจากเธอ

ภายใต้สายตาของเขา เบญญารู้สึกชาไปทั้งตัว “ฉัน...”

“คุณอย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ” วริศพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “คุณคิดว่าผมล้อเล่น หรือกลับไปคิดอย่างจริงจังก็ได้ คิดได้แล้วค่อยให้คำตอบผม”

“ล้อเล่น?” เธอเดาความคิดของเขาไม่ออก

ติ๊ง ลิฟต์หยุดที่ชั้นยี่สิบสอง ประตูลิฟต์ก็เปิดออก

วริศพูด “ถ้าคุณจะปฏิเสธ ก็คิดซะว่าผมล้อเล่น แล้วมันจะไม่มีผลกระทบต่อมิตรภาพของเรา” พูดจบ เขาก็หันหน้ากลับมาและเดินออกไปข้างนอก

เบญญายืนเหม่อลอยอยู่ในลิฟต์...

จนกระทั่งประตูลิฟต์ปิดโดยอัตโนมัติ เธอจึงรีบกดปุ่มเปิด ประตูลิฟต์เปิดอีกครั้งเธอก็เดินออกไป

ตอนนี้ข้างนอกไม่มีเงาของวริศแล้ว แต่คำพูดของเขายังคงหลอกหลอนอยู่ในหูของเธอ

เขาสารภาพรักตัวเองอย่างนั้นเหรอ ล้อเล่นรึเปล่า

ผู้ชายที่เรียบพร้อมอย่างเขา ไม่รังเกียจตัวเองก็ดีแค่ไหนแล้ว เขาจะชอบตัวเองได้ยังไง

แต่ทำไมหัวใจของเธอเต้นแรงแบบนี้??

เบญญาจับหน้าอกตัวเอง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมีความรู้สึกแบบนี้ ตึกๆ! ตึกๆ!

นุชวราที่อยู่ในห้องทำงานรองประธานก็เห็นภาพการประกวดภาพถ่ายแล้วหมือนกัน เธอทำหน้าไม่พอใจ หัวใจของเธอราวกับกำลังถูกมดนับล้านกัดกิน

ได้ยินเสียงฝีเท้า นุชวราเงยหน้าขึ้น เห็นเบญญาเดินเข้ามา พวกเขาสองคนสบตากันในช่วงเวลาสั้นๆ

นึกถึงท่าทีที่เย่อหยิ่งของนุชวราในช่วงนี้ เบญญาไม่อยากสนใจเธอ

เธอจึงหันหน้าหนี และเดินไปนั่งที่ตัวเอง

“พวกเธอไม่ได้คบกัน” นุชวรามองเธอและถามว่า ทำไมถึงไม่โพสต์อธิบาย”