บทที่ 705 หลักฐานที่นอนด้วยกัน

จารวีหยุดเดิน เงาของพวกเขาสองคนหายไปจากประตูอย่างรวดเร็ว

“คุณหนูคะ ใช้ไม้แข็งไม่มีประโยชน์ค่ะ” ป้าจำปีเกลี้ยกล่อม

“...” แต่คุณหนูตระกูลสาระทาจะยอมได้ยังไง เธอหายใจด้วยความโมโห

จนกระทั่งเข้าไปในลิฟต์ มองดูตัวเลขบนลิฟต์ค่อยๆลดลง เบญญาถึงได้สติกลับมา เธอหันไปมองเขาขฌ “คุณ... คุณออกมากลับฉันทำไม”

เธอผลักเขาด้วยความตกใจ “ฉันเรียกรถกลับเองได้ คุณรีบกลับไปอยู่กับเธอเถอะ”

“ผมไปส่งคุณ” วริศมองเธออย่างใจเย็น จากนั้นก็จับไหล่เธอ “ผมไม่ได้ชอบเธอ เรื่องแต่งงานพ่อผมเป็นคนกำหนด”

“คุณไม่จำเป็นต้องอธิบาย...” เธอรู้สึกอึดอัด

วริศไม่พูดอะไรอีก และเบญญาก็ยืนอยู่ถือกระเป๋าเสื้อผ้าอยู่ข้างเขา ไม่ได้ดิ้นออกจากฝ่ามือที่จับไหล่ตัวเองอยู่

ในคอนโด จารวีโมโห เธอเตะประตูอย่างแรง

“คุณหนูคะ...” ป้าจำปีขมวดคิ้วและวิเคาะห์ “คุณหนูอย่าใจร้อนเลยค่ะ คุณวริศไม่ได้ไล่เราออกไป อย่างนั้นก็หมายความว่าเขายังอยากคุยกับคุณหนู แต่แค่ไปส่งผู้หญิงคนนั้นก่อน ถนนใหญ่แบบนี้เรียกแท็กซี่ยากค่ะ”

ป้าจำปีพูดมีเหตุผล จารวีสงบลง

“คุณหนูคะ อย่าโมโหไปเลย ระวังสุขภาพด้วยค่ะ”

จารวีเป็นโรคหอบหืด

ใบหน้าของเธอไม่มีรอยยิ้มที่มีความมั่นใจอีกต่อไป ดวงตาที่มีความดื้อรั้นของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา “ป้าจำปี... พวกเขาอยู่ด้วยกันแล้ว”

ป้าจำปีไม่รู้จะเกลี้ยกล่อมยังไง

เธอได้สติกลับมา และพึมพำอย่างมีความหวัง “ป้าคิดว่า... พวกเขาเป็นแค่เพื่อนกันรึเปล่า”

ความจริงชัดเจนขนาดนี้แล้ว แต่เธอแค่ไม่อยากยอมรับความจริง

ป้าจำปีไม่กล้าพูดซ้ำๆ ความเงียบนั้นทำให้จารวีเสียใจมากกว่าเดิม “ฮือ...”

ผ่านไปพักหนึ่งป้าจำปีก็ปลอบใจเธอ “คุณหนูคะฝภ อย่างน้อยคุณวริศก็ไม่ไล่เราออกไป ยังพอคุยกันได้ค่ะ”

แต่จารวีมีลางสังหรณ์ว่า คืนนี้เขาคงไม่กลับมาแล้ว