บทที่ 709 เห็นความผิดปกติของนุชวรา

ญาณีตกใจ คำพูดของเขาแทงใจเธอ

เธอเหลือบมองเขา ชัยเดชยิ้มอย่างประจบสอพลอ ตั้งหน้าตั้งตารอให้เธอรับไวน์แก้ว จะได้ไม่เสียแรงที่คืนนี้เขาจ่ายไปเป็นล้าน

เพราะชอบวอดก้า และได้รับอิทธิพลจากภีมพล

ญาณีมองดูของเหลวสีอ่อนนี้อยู่ตรงหน้า และนึกถึงผู้ชายที่ราวกับเทพบุตรของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว

สูดอากาศในเมืองเดียวกันกับเขา แต่ราวกับอยู่ห่างจากเขาแสนแปดพันไมล์

“ดื่มเถอะ” ชัยเดชพูด “ผมรับรองว่าคุณต้องชอบ ผมเชื่อในรสนิยมของคุณ”

ญาณีเป็นคนมีรสนิยมสูง เพราะเธอมีเงิน

รับแก้วไวน์มา เธอรู้สึกเสียใจ ครั้งก่อนที่ดื่มวอดก้าเธอก็อยู่กับภีมพล พวกเขาสองคนคุยกับลูกค้าด้วยกันสำเร็จ จึงดื่มฉลองด้วยกัน

ตอนนั้นมีแค่พวกเขาสองคน แต่ภีมพลมีธุระจึงขอตัวกลับไปก่อน

แสงพระจันทร์ในคืนนั้นช่างงดงาม ลมในคืนนั้นช่างอ่อนโยน

นั่นคืออดีตที่เธอไม่มีวันลืม และไม่มีวันกลับไปได้

หน้าประตูรอยัล NO.1 มีบอดี้การ์ดคุ้มกันอย่างแน่นหนา บอดี้การ์ดที่รูปร่างสูงใหญ่ยืนเรียงแถว

ลัมโบร์กินีรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นแล่นเข้ามาหยุดหน้าประตู มีพนักงานสองคนรีบเดินเข้ามาเปิดประตูรถ “สวัสดีครับประธานภีม” จากนั้นก็ทำความเคารพ

ภีมพลก้าวขายาวเดินลงมาจากรถ เสื้อเชิ้ตสีดำทำให้รูปร่างของเขาดูสมบูรณ์แบบ ภายใต้แสงยามค่ำคืน ท่ามกลางสายลมยามค่ำคืน เขาทำให้ผู้คนรู้สึกเย็นยะเยือก

เดินเข้าไปใกล้ๆ บอดี้การ์ดที่ยืนเรียงแถวกันอยู่หน้าประตูก็ก้มตัวทำความเคารพ “สวัสดีครับประธานภีม!”

ภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว สายลมที่เย็นยะเยือกพัดเข้ามา ภีมพลเดินเข้าไปในรอยัล NO.1ที่หรูหรา

“ประธานภีมเชิญทางนี้ครับ”

มีคนต้อนรับเขา ทักทายเขา และนำทางให้เขาตลอดทาง

อาคารทีเอ็ม กรุ๊ป

นุชวราและนภาลับขึ้นลิฟต์ด้วยกัน พวกเธอสองคนเลิกงานแล้ว

หลังจากทักทายกันเสร็จ นุชวรารู้สึกอึดอัดที่ยืนกับเธอ ที่จริงแล้วความอึดอัดนี้มาจากความไม่มั่นใจในตัวเองของเธอ