บทที่ 710 คนโสดไม่เข้าใจความรัก

ในห้องนอนชั้นบน เบญญาล็อกประตูห้อง

เธอนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง เธอยังตกใจเรื่องที่วริศมีคู่หมั้น ภาพนั้นหลอกหลอนอยู่ในหัวของเธอ

นอกจากตกใจ ในใจของเธอยังรู้สึกไม่สบายใจ

ผ่านไปพักหนึ่ง เธอก็หยิบหมอนข้างขึ้นมาโยนทิ้งแล้วพูดด้วยความหงุดหงิด “ทำไมฉันต้องไม่สบายใจด้วย”

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขาซะหน่อย!” เธอเตือนตัวเองด้วยความโมโห จึงรู้สึกสบายใจขึ้น

แต่เมื่อสงบสติอารมณ์ลง เธอก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี

เป็นอะไรกันแน่!!

กลางคืน ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว

วริศขับรถตากลมอยู่ข้างนอก สายลมในยามค่ำคืนที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างก็พัดความทุกข์ใจของเขาออกไปไม่ได้

ในที่สุดเขาก็ขับรถมาจอดหน้าลานบ้านของกรินทร์

หน้าหน้าต่างที่สูงจากพื้นชั้นสาม กรินทร์มองไฟรถที่ค่อยๆดับลง เขาอาศัยแสงจันทร์มองรุ่นของรถ

วริศ?

เขาหันหลังเดินลงมาข้างล่าง

เมื่อวริศเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น กรินทร์ก็ปรากฏตัวที่มุมบันได จากนั้นก็เดินลงมา

วริศหยุดเดินแล้วเงยหน้ามองเขา จากนั้นก็เดินมานั่งลงบนโซฟา

“เกิดอะไรขึ้น?”

“……”

กรินทร์เป็นเพื่อนสนิมของภีมพล ไม่ค่อยสนิทกับวริศเท่าไหร่ แต่เขาเป็นเพื่อนไม่กี่คนในเมืองไนร์ก้าของวริศ

ปกติไม่ค่อยได้คุยกัน แต่พวกเขารู้จักกันดี เพราะถูกชะตากัน

กรินทร์หยิบวิสกี้และแก้วทรงสูงสองแก้วออกมาจากตู้เก็บไวน์ รินวิสกี้สองแก้วและยื่นให้วริศหนึ่งแก้ว

“ขอบคุณนะ” วริศยื่นมืออกไปรับ

กรินทร์ไม่ได้ถามเหตุผล เขานั่งลงบนโซฟาตรงข้ามวริศ “กินข้าวรึยัง”

“กินแล้ว” วริศพูดกับเขาอย่างอ่อนโยน “คืนนี้อยากนอนค้างที่บ้านของคุณสักคืน”