บทที่ 711 เขาจะช่วยชีวิตเธอไหม?

อาจจะเพราะฟื้นคืนสติได้สองสามวินาที สติสัมปชัญญะเธอไม่สามารถเอาชนะปีศาจร้ายในร่างกายเธอได้ เธอคิดจะหนี

ฉะนั้นจึงยกเท้าก้าวเดินไปตามทางเดิน เธอยันกำแพงไว้ไม่กล้าหันศีรษะกลับไป

ปากก็ด่าทอชัยเดช “ไม่คิดว่าจะลงมือในโรงแรม ฉันจะฆ่าแก”

ภีมพลเห็นเธอเดินโซเซ สถานการณ์แปลกมาก แถมอยู่ที่นี่คนเดียว นึกถึงเคยเป็นเพื่อนร่วมงานกัน จึงเดินไปข้างหน้าขณะที่สองมือล้วงกระเป๋า

ภีมพลเพิ่งผ่านประตูบานนั้นไป ประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง ชัยเดชเพิ่งก้าวออกไปก็เห็นแผ่นหลังที่มีออร่าเย็นยะเยือก

เขาขมวดคิ้ว ภีมพล?!

รีบถอยหนึ่งก้าวกลับห้องส่วนตัวเหมือนโดนไฟช็อต หลังจากใจเย็นลงสองสามวินาทีก็ชะโงกศีรษะออกไปอีกครั้งอย่างระมัดระวัง

ภีมพลมาได้ยังไง? นี่คือสิ่งที่ชัยเดชคาดไม่ถึง

บนทางเดินที่มีการแกะสลักนูนเต็มผนัง ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม

ญาณีหยุดฝีเท้าอีกครั้ง เธอหันไปพิงกำแพงอย่างยากลำบาก หลุบตาลงขณะนวดขมับ

ทันใดนั้นก็ชะงักเล็กน้อย เห็นรองเท้าหนัง Gucci สะท้อนเข้ามาในม่านตา นี่คือแบรนด์ที่ภีมพลชอบ ร่างเขาโผล่ขึ้นในสมองเธออีกครั้ง

คืนนี้มาเพราะอยากเจอเขา เฮอะๆ ……เกิดภาพลวงตาจริงๆ สินะ

“เธอโดนวางยาเหรอ?” แวบเดียวภีมพลก็มองออกเลย

เสียงทุ้มน่าดึงดูดอันคุ้นเคย ตรงเข้าไปในหูเธอเหมือนไฟช็อต ญาณียกสายตาขึ้นทันใด สบตาภีมพลโดยตรง

จ้องมองเขาแบบนี้ ญาณีทั้งดีใจทั้งหดหู่ใจ เธอสงสัยว่านี่คือความฝัน “ภีมพล?”

“ฉันเอง” สีหน้าชายหนุ่มสงบนิ่ง

รอยยิ้มบนหน้าหญิงสาวหุบทีละนิด เธอทำตัวไม่ถูก และน้อยใจมากด้วย ในใจเต็มไปด้วยความขัดแย้ง

ภีมพลถามเธอ “ใครเป็นคนทำ?” ขณะที่สายตามองไปรอบๆ ชัยเดชก็รีบหดศีรษะกลับมา ไม่ถูกเขาเห็นเข้า

แต่ในใจภีมพลเดาได้ นอกจากชัยเดชแล้ว จะมีใครอีก?

คำพูดไม่กี่คำทำให้ญาณีประทับใจมาก ปลายจมูกเธอแสบร้อน ใจก็คิดว่าเขายังเป็นห่วงเธอใช่ไหม?

เห็นแค่ภีมพลหยิบโทรศัพท์ออกมา กำลังโทรออก

ญาณีผลักเขาออก “คุณทำอะไร?!” เรื่องแบบนี้ จะให้ทุกคนรู้กันหมดเหรอ?