บทที่ 714 ภูมิหลังวริศ

ก่อนป้าจำปีจะไปไม่ได้ปิดประตู ฉะนั้นเธอกลับมาอย่างรวดเร็ว ก็เห็นฉากนี้พอดี——

“คุณหนู!!” เธอตกใจแทบตาย!

ป้าจำปีตกใจกลัวไม่หยุดหย่อน รีบกลับห้องไปสวมรองเท้าให้เธอ!

จากนั้นก็เตะเศษเครื่องเคลือบเซรามิกออกไปอย่างฉาบฉวย “รีบสวมค่ะ อย่าเหยียบมัน!”

จารวีเหมือนหุ่นไม้ สวมรองเท้าแตะด้วยการช่วยเหลือจากป้าจำปี แล้วถูกเธอพยุงไปนั่งโซฟา

“โอ๊ยตาย ทำไมเป็นแบบนี้ได้คะ?” ป้าจำปีรีบไปหากล่องยา “ไม่ว่ายังไงก็อย่าทำร้ายตัวเองสิ! กลับไปคุณนายจะปวดใจเอานะคะ!”

สีหน้าจารวีเรียบเฉย จ้องมองชุดเครื่องนอนสี่ชิ้นที่ป้าจำปีซื้อกลับมาตรงประตูอย่างแปลกใจ เธอยังเสียใจมาก ยังไม่ระบายความโกรธ

ดึกป่านนี้แล้ว วริศคงไม่กลับมาแล้ว……

“เขาทำแบบนี้ได้ยังไง……” จารวีรู้สึกหุนหันพลันแล่นอยากร้องไห้ ไม่รู้สึกถึงความเจ็บที่แผล แค่รู้สึกหัวใจมีเลือดออก

ป้าจำปีทำแผลให้เธอด้วยความสงสารจนเสร็จ ก็ถอนหายใจแล้วตอบรับ

“ไปเปลี่ยนชุดเครื่องนอน” จารวีสั่ง

“ค่ะ คุณหนู”

เมื่อป้าจำปีหิ้วถุงตรงประตูเข้ามาในห้องนอน ก็ตกใจจนตะลึงกับสถานการณ์ภายในห้อง! เหมือนสนามรบหลังจากพวกปีศาจกวาดล้างเลย!

จารวีเห็นเธออึ้งอยู่ตรงประตู ในใจก็ยิ้มขมขื่น “ไม่ต้องเก็บกวาด เปลี่ยนมันซะ คืนนี้เราจะนอนบนเตียง”

ไม่เก็บกวาด?

รอให้คุณวริศกลับมาเห็นเหรอ?

ในใจป้าจำปีรู้สึกหดหู่ ถ้าทำแบบนี้ ความสัมพันธ์ก็มีแต่จะยิ่งแข็งทื่อไม่ใช่เหรอ?

“รีบเปลี่ยนสิ” จารวีก็รู้สึกเหนื่อยมากแล้ว “รีบเปลี่ยนรีบนอน” เสียงเธอมีความอ่อนเพลีย

“คุณหนู ฉันซื้อขนมเค้กมาฝาก อยู่ในถุงข้างนอก”

“ฉันไม่อยากกิน ไม่อยากอาหาร”

ป้าจำปีก็ไม่มีอะไรจะโน้มน้าวแล้ว รู้สึกได้ว่าเธอเหนื่อยแล้ว จึงรีบเปลี่ยนชุดเครื่องนอนที่ซื้อมาใหม่ และไม่สนว่าบนพื้นจะยุ่งเหยิงมากแค่ไหน