บทที่ 715 พ่อแม่ที่เป็นห่วง

“ทำไมจะไม่ได้?” ธามเมธีพูดขึ้น “ที่วริศไม่สืบทอดมรดกครอบครัว เพื่อหลบหน้าจารวีคนนี้ เขาคัดค้านงานแต่งนี้ แต่ผู้ใหญ่ดึงดัน เขาก็กตัญญูมากด้วย”

คุณิตายอมรับไม่ได้ ใจแม่ยังคงกังวล

“ประสบการณ์ชีวิตวริศเรียบง่าย ทำอะไรก็น่าเชื่อถือ สมัยเรียนก็ทำผลงานได้โดดเด่น สามารถเป็นผู้ช่วยคนเก่งของภีมพลได้ ผู้ชายแบบนี้ ฉันคิดว่ามอบเบญให้เขา ฉันจะรู้สึกวางใจจริงๆ” ในฐานะนายกเทศมนตรี มองคนได้แม่นยำอยู่แล้ว

“แต่คู่หมั้นคนนี้ยังไม่ได้จัดการเลย! เธอไม่ใช่สิ่งของ เป็นคนเป็นๆ นะ การหลบหนีแก้ปัญหาไม่ได้” ในฐานะแม่ คุณิตากลัวเป็นพิเศษว่าลูกสาวจะได้รับบาดเจ็บ “อยู่ด้วยกันโดยไม่บอกในตอนแรกก็ส่งผลต่อชื่อเสียงเบญมากพอแล้ว ตอนนี้มีคู่หมั้นโผล่มาอีก”

ธามเมธีเดินไปหาเธอ จับไหล่เธอเอาไว้แล้วพูดจริงจัง “ที่รัก การจัดการเรื่องนี้ ทำให้เราดูออกพอดีเลยว่าวริศจะคุ้มค่าแก่การไว้วางใจได้ไหม นี่เป็นการทดสอบ เขาหลบหนีไม่ได้แล้ว จำเป็นต้องเผชิญหน้า”

“……” คุณิตายังคงใจเต้นระรัวเป็นกลอง

“คุณว่าไง?” เขาถามเสียงเบา “พวกเขาไม่ได้รักกัน เป็นแค่คู่หมั้นในนาม”

อ่านข้อมูลวริศแล้ว ผู้ชายคนนี้น่าเชื่อถือ แววตาและท่าทางสามีเด็ดเดี่ยวขนาดนั้น มันทำให้คุณิตาลังเล

ที่สำคัญที่สุดคือ เบญดูเหมือนไม่ได้เกลียดชังเขาด้วย

“ที่รัก คุณไม่ต้องไปยุ่งหรอก เราไม่ต้องไปสนใจโอเคไหม?” ธามเมธีกล่อมเธอ “เราทำเป็นไม่รู้อะไรทั้งนั้น ฉันจะส่งคนไปจับตาดู แล้วจะรายงานความคืบหน้าคุณตลอด”

“ฐานะทางบ้านเหมาะกับเบญก็จริง แต่แก่กว่าหกปี ถึงวริศจะน่าเชื่อถือ แต่เขาให้เด็กผู้หญิงค้างคืนที่บ้าน ไม่คำนึงถึงชื่อเสียงเด็กผู้หญิงเลยเหรอ? เบญยังเป็นนักเรียนนะ”

“มันอาจจะไม่ซับซ้อนมากก็ได้” ธามเมธีถอนหายใจเบาๆ “ทำไมเราเลือกเชื่อใจไม่ได้ล่ะ? เหมือนที่พวกเขาอธิบาย เชื่อสิ!”

“ไม่ใช่ฉันไม่เชื่อนะ” ผู้หญิงกล่าว “ฉันแค่รู้สึกเขาทำไม่เหมาะสม”

“คุณจะใช้สายตาคุณมองวัยรุ่นไม่ได้ อายุไม่ใช่ปัญหา นิสัยเหมาะสมกันไหม ทั้งคู่รักกันไหม นี่ต่างหากล่ะที่สำคัญที่สุด” คุณพ่อคนนี้มีความคิดก้าวหน้าจริง

คุณิตาในฐานะผู้หญิง มีทัศนคติที่ชอบธรรม “แต่เขายังหมั้นอยู่ คุณบอกฉันสิ จะทำยังไงกับคู่หมั้นคนนี้? เบญเป็นมือที่สามนะ!”

“ผู้ที่ไม่ถูกรักต่างหากที่เป็นมือที่สาม”